Οι υπερβολές και τα ψέματα στο βασίλειο της Δανιμαρκίας

«Έκαστος τόπος έχει την πληγήν του: Η Αγγλία την ομίχλην, η Αίγυπτος τας οφθαλμίας, η Βλαχία τας ακρίδας και η Ελλάς τους Έλληνας.»

Εμμανουήλ Ροΐδης

«Συνειδητοποίηση όλων αυτών κι εγκατάλειψη κάθε κολακείας και λιβανίσματος του λαού είναι βασική απαίτηση για τη σωστή επίλυση των κοινωνικών ζητημάτων. Είναι χαρακτηριστικό των συγγραφέων κοινωνιολογίας ότι βλέπουν ή μόνο την πραγματική συμπεριφορά ή μόνο τις ελπίδες τους. Σχεδόν ποτέ δε βλέπουν και τα δυο μαζί.»

Βίλχελμ Ράιχ

Το έχω ξαναπεί. Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες της βαθιάς κατάπτωσης της χώρας μας. Είναι σαν αυτές τις στιγμές της πλήρους ακινητοποίησης και παράλυσης να έχει τραβήξει κάποιος το πέπλο πάνω από το αυτό το βασίλειο της «Δανιμαρκίας»[1] – τη χώρα της επικράτησης (ένα ακόμη βασίλειο!) της συγκινησιακής πανούκλας. Σε αυτή τη χώρα με τα εκατομμύρια «μικρά μυστικά» του Ανθρωπάκου, αυτού που όταν του δόθηκε η δυνατότητα έγινε χειρότερος από τον προηγούμενο δυνάστη του και μετέτρεψε έτσι τα «μικρά μυστικά» του σε «μεγάλα».

Τούτο γίνεται σαφές καθημερινά: διαβάζουμε για 200.000 πλαστές συντάξεις (!!!) όταν ο συνολικός αριθμός των συνταξιούχων σε αυτήν τη χώρα είναι σχεδόν 2 εκατομμύρια (μιλάμε για το 10% σχεδόν!). Μιλάμε ακόμη για 40.000 παράνομα επιδόματα από τα ασφαλιστικά ταμεία, μιλάμε για τακτοποίηση 1.000.000 αυθαίρετων κατασκευών[2] , μιλάμε για 2.000.000 στρέμματα (!) καταπατημένης ιδιωτικής περιουσίας του Δημοσίου από κάθε λογής αυθαίρετους κατόχους, μιλάμε για 1.000.000 στρέμματα-μαϊμού όπου αγρότες ελάμβαναν παράνομα γεωργικές επιδοτήσεις, μιλάμε, μιλάμε, μιλάμε …μιλάμε για το μαύρο χάλι αυτής της χώρας αλλά οι περισσότεροι Έλληνες επιμένουν να δηλώνουν ακόμη και σήμερα «εθνικά υπερήφανοι»! Η κοινωνική ζωή στην Ελλάδα αντλεί το περιεχόμενό της κυρίως μέσα από τη λειτουργία του προσωπείου και του δευτερογενούς στρώματος.

Πρόσφατο παράδειγμα η ηθοποιός κυρία Μουτσάτσου που επέλεξε ως αντιγραφή, όπως ομολογεί εξάλλου η ίδια, του παρακάτω βίντεο

να δώσει ένα ελληνικό «ανάλογο» του,

μέσα από υστερικές κραυγές και ιστορικές παραποιήσεις (στην πραγματικότητα ποτέ δεν υπήρξε «ελεύθερη αγορά» – μια κατεξοχήν καπιταλιστική ιδέα – με οικονομικούς όρους στην αρχαία Ελλάδα[3], ούτε και φυσικά η ύπαρξη του «χρήματος» ως ανταλλακτικής αξίας ή η ύπαρξη οικονομικών «αγορών» και το εμπόριο ήταν ελληνική ιστορική πρωτοτυπία!) για να αναδείξει μια επίπλαστη ελληνικότητα, η οποία διεγείρει αντί να συστέλλει και να αποενοχοποιεί αντί να καθιστά υπεύθυνους για τη σημερινή κατάντια τους τους Έλληνες. Κι όλα αυτά, προσποιούμενοι οι τελευταίοι, μέσα στο απέραντο κοινωνικό θέατρο που έχει στηθεί, ότι αγαπούν και σέβονται το πολύ απώτερο παρελθόν τους[4]. Αλλά όταν σε αυτή τη χώρα από έρευνες διαπιστώνεται ότι τα νέα παιδιά δεν γνωρίζουν καλά-καλά ούτε καν την νεώτερη ελληνική ιστορία ή οι κάτοικοι αυτής της χώρας δεν επισκέπτονται πολιτιστικά μουσεία ή μνημεία θα πρέπει να ξενίζει η μόνιμη και άκριτη επίκληση ενός απώτερου προγονικού παρελθόντος.

Υπάρχει όμως τάξη, υπάρχει νόμος, υπάρχει γνήσια δημοκρατία, υπάρχει σεβασμός προς τον «άλλο» σε αυτήν τη χώρα; Μια βόλτα στους δρόμους της πρωτεύουσας κι άλλες μεγάλες πόλεις ή σε κάποιο δημόσιο πανεπιστήμιο θα σας δείξει γυμνή την αλήθεια. Το ομολογούν πλέον ανοικτά και οι πολιτικοί με κάποιο θάρρος σε αυτήν τη χώρα, αν κι έχουν συμβάλλει κι ίδιοι σε αυτό το απίστευτο, θεσπισμένο χάος, όταν επικαλούνται συχνά το παλιό ρητό του Ροΐδη[5] ότι «χρειάζεται ένας νόμος για την εφαρμογή των νόμων».

Αυταπατώνται, ωστόσο, ότι αυτό μπορεί να γίνει με πολιτικά ή θεσμικά μέσα. Προφανώς, αισθάνονται τόσο σημαντικοί οι ίδιοι ώστε να περνούν το τίναγμα που προκαλούν ως ενοχλητικές μύγες στη ράχη του ελέφαντα για κοσμογονική αλλαγή. Εις μάτην όμως. Αγνοούν τόσο τις βασικές παραμέτρους της βιοφυσικής θωράκισης των πολιτών που τους στηρίζουν όσο και τις ποιοτικές διαστάσεις των προβλημάτων που προκύπτουν από το μετασχηματισμό των σύγχρονων κοινωνιών σε αντιαυταρχικές κοινωνίες. Αγνοούν τόσο τη λειτουργία της συγκινησιακής πανούκλας όσο και το μεγάλο καθισιό των ανθρώπινων μαζών που διαρκεί χιλιετηρίδες. Θαμπωμένοι από τους οπαδούς τους που τους περιβάλλουν με ακόρεστη δίψα κι εύκολο ενθουσιασμό δεν μπορούν να καταλάβουν ότι «ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΔΕΝ ΤΑ ΕΝΝΟΟΥΝ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΛΕΝΕ Ή ΚΑΝΟΥΝ. Τα πάντα είναι σκηνές από το θέατρο που παίζει η ανθρωπότητα. Τίποτε περισσότερο από πρόσκαιρες υποσχέσεις.» (Β. Ράιχ, «Η Δολοφονία του Χριστού»)

Είναι κι ίδιοι εξάλλου, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, θύματα του ξεσπάσματος της συγκινησιακής πανούκλας που έφερε την αριστερά στο προσκήνιο καθιστώντας την επίσημη πολιτική ιδεολογία της κοινωνίας, στην οποία οι άνθρωποι μετατράπηκαν σε πλήρως παθητικά κι ανώριμα πιόνια, εξαρτημένα από το πατερναλιστικό κράτος και την κυρίαρχη πολιτική πανούκλα. Είναι η εποχή όπου οι άνθρωποι έχουν σχεδόν χάσει εξ ολοκλήρου την επαφή τους με το βαθύ βιολογικό πυρήνα τους, εξευτελίζοντας την αξία της αγάπης και της εργασίας που τις αισθάνονται ένα βαρύ φορτίο. Έτσι δείτε την πραγματική τρέλα αυτού του κόσμου – του έσχατου εκφυλισμού και της σύγχρονης πολιτικής ορθότητας: αν και το σεξουαλικό φύλο του άνδρα ή της γυναίκας θεωρείται ως μια κοινωνική κατασκευή (ας θυμηθούμε τον παιδικό σταθμό «Ισότητα» της πολιτικά ορθής Σουηδίας), η σεξουαλική διαταραχή της ομοφυλοφιλίας θεωρείται ως ένα κατεξοχήν – και εξ ορισμού αμετάβλητο – βιολογικό γεγονός! Η πλήρως διεστραμμένη αντιστροφή της αλήθειας!

Ήδη σε αυτή τη χώρα της απίστευτης μπαμπεσιάς και της συνεχώς διογκούμενης κοινωνικής εξαθλίωσης το μυστικό της πανούκλας βρίσκεται στο ότι «διαιρεί και διαχωρίζει τους ανθρώπους κρύβοντας αυτό που είναι κοινό σε όλους». Χωρίζονται οι ψηφοφόροι σε «μνημονιακούς» και «αντιμνημονιακούς» αλλά αποκρύβεται ότι είτε με Μνημόνιο είτε χωρίς, ο σύγχρονος Έλληνας έχει μια παντελώς διαταραγμένη σχέση τόσο με την εργασία του όσο και με την (ανεύθυνη) λειτουργία του ως πολίτης. Κανένα Μνημόνιο ή «Σωτήρας» (ιδιαίτερα από αυτούς που προσφέρονται πρόθυμα από τους ψευδοφιλελεύθερους της Αριστεράς και τη λαϊκιστική, αντιδραστική Δεξιά) δεν πρόκειται να αλλάξει την καθημερινή λειτουργία του Έλληνα στο σχολείο, το πανεπιστήμιο, τη δουλειά, το στρατό κ.λπ. Κανένα Μνημόνιο δεν πρόκειται να «γεμίσει» με αγάπη ή ευθύνη τον Έλληνα γι’ αυτό που κάνει. Αυτά μπορούν να γίνουν ΜΟΝΟ με σκληρή δουλειά, μόχθο, με επαφή κι αγάπη, με γνώση κι αναγνώριση, με πολύ πόνο και θλίψη της προσωπικής αθλιότητας και της θωράκισης στην οποία βρισκόμαστε βουτηγμένοι. Όπως αναφέρει, πολύ σωστά, ο Ράιχ άλλη μια φορά: «Τίποτα δεν μπορεί ν’ αλλάξει όσο άνθρωπος θα παραμένει θωρακισμένος, επειδή η δυστυχία απορρέει από τη θωράκιση κι ακινησία του ανθρώπου, η οποία δημιουργεί το φόβο της πραγματικής, ευκίνητης ζωής». Τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει με τις υπερβολές και τις υστερικές φωνές. Τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει με τα συνεχή ψέματα (διαβάστε για παράδειγμα εδώ τα 12 πιο κοινά ψέματα για την ελληνική χρεωκοπία) και τις αλληλοκατηγορίες που εκτοξεύονται ένθεν κακείθεν. Η βιοφυσική θωράκιση είναι απόλυτα πραγματική κι απτή παγίδα όπου βρίσκεται εγκλωβισμένο το ανθρώπινο ζώο και η έξοδος είναι μόνο μια από αυτήν. Για να τη βρούμε, όμως, θα πρέπει να καταστρέψουμε, όσο είναι καιρός, αυτό το είδος κοινωνικού παράσιτου που βρίσκεται σε αφθονία σε αυτόν τον τόπο, τον Πραματευτή της Ελευθερίας, ο οποίος θα κάνει περισσότερο κακό απ’ ότι έχει κάνει ποτέ το μεγαλύτερο ψέμα γιατί δεν έχει ιδέα από την αληθινή Ζωή και τα προβλήματά της υποσχόμενος να ικανοποιήσει τις παράλογες επιθυμίες των μυστικιστικών μαζών.

Μάθετε να ξεχωρίζετε τον πραματευτή της ελευθερίας από την ηθικότητά του, από την ακλόνητη εντιμότητά του, από τον τεντωμένο δείκτη του χεριού του, που τον κρατάει υψωμένο στον αέρα σαν τη βέργα του δασκάλου. - Β. Ράιχ


[1] Ο τίτλος είναι παρμένος από τη σχετική έκφραση στον «Άμλετ» του Σαίξπηρ «Υπάρχει κάτι σάπιο στο βασίλειο της Δανιμαρκίας» (κι οφείλεται στις μεταφραστικές υπερβολές του παρελθόντος με τον πιστό εξελληνισμό των ξενικών κύριων ονομάτων, δηλ. Danmark – Δανιμαρκία).
[2] Είναι ενδεικτικό ότι στην Ιταλία πρόσφατα διαπιστώθηκε η ύπαρξη 2.000.000 αυθαίρετων, από τα οποία, τα περισσότερα βρίσκονται στο βασίλειο της Μαφίας, του οργανωμένου εγκλήματος και της ασυδοσίας, στην Κάτω Ιταλία. Συμπτωματικές ομοιότητες;
[3] Στην πραγματικότητα υπήρχε η ελεύθερη «Αρχαία Αγορά» με την έννοια της ελευθερίας επιλογής εκπαίδευσης παρά των ελεύθερων οικονομικών συναλλαγών σ’ ένα κατά βάση «κλειστό» οικονομικό δουλοκτητικό σύστημα.
[4] Στην πραγματικότητα, ως σύγχρονοι φιλελεύθεροι, οι περισσότεροι Έλληνες δείχνουν ελάχιστο σεβασμό τόσο στο απώτερο ή κοντινό παρελθόν τους όσο και στους εκπροσώπους του, ζωντανούς ή μη. Αυτή η λειτουργία, του προσποιητού σεβασμού, δεν είναι παρά μια εκδήλωση του προσωπείου τους προκειμένου να κρύψει τόσο την αδιαφορία ή τη σύγκρουση με το παρελθόν τους όσο και τα ενοχικά αισθήματά τους.
[5] Ο Ροΐδης έζησε στα μέσα του 19ου αιώνα και είπε ότι «εις νόμος απαιτείται εις αυτήν τη χώραν, ο οποίος να επιτάσσει την εφαρμογήν όλων των υπολοίπων νόμων». Μπορεί να συμπεράνει κανείς άνετα ότι σε αυτή τη χώρα των ραγιάδων και κατσαπλιάδων το πρόβλημα είναι πολύ βαθύ και χρόνιο.
Posted in Επικαιρότητα, Κοινωνία, Πολιτική, Συγκινησιακή Πανούκλα | Tagged , , , | Σχολιάστε

Ισλαμοναζί κι όχι νεοναζί κύριε Σαρκοζί! – Η επίθεση στο εβραϊκό σχολείο της Τουλούζης και το φύλλο συκής της καταρρέουσας πολυπολιτισμικής γαλλικής (κι όχι μόνο) κοινωνίας

Υπάρχει ένα ανέκδοτο σχετικά με τον υποβόσκοντα ανθεβραϊσμό και την προφανή μεροληψία εις βάρος του Ισραήλ από τα μέσα ενημέρωσης της Δύσης που έχει ως εξής: Όταν ένας Ισραηλινός επισκέφτηκε ένα ζωολογικό κήπο, απέδρασε ένα λιοντάρι από το κλουβί του κι άρπαξε ένα κοριτσάκι. Ο Ισραηλινός τότε μπήκε στη μέση, κτύπησε το λιοντάρι και διέσωσε το κοριτσάκι. Την επόμενη μέρα, οι εφημερίδες έγραφαν: «Ισραηλινός εισβολέας κτύπησε Αφρικανό μετανάστη κι άρπαξε το γεύμα του»! Ένα παρόμοιο «ανέκδοτο», από την ανάποδη αυτή τη φορά, συνιστά και η σημερινή «εκδοχή» της γαλλικής ελευθεριάζουσας κοινωνίας (πολυπολιτισμικά «ανεκτικής», «αντιρατσιστικής» και «ευαισθητοποιημένης») απέναντι στις ξεκάθαρα ρατσιστικές, θρησκευτικά φανατισμένες και απάνθρωπες πρακτικές των απανταχού Ισλαμιστών με σαλαφιστικό ή όχι ένδυμα: «Ρίξε την ευθύνη στους νεο-Ναζί», στους «λευκούς σταυροφόρους ή αποικιοκράτες» ή στην «εκμεταλλευτική κοινωνία» και γιατί όχι και στα ίδια τα θύματά τους (αφού όλο και κάποια σχέση έχουν με το μισητό σιωνιστικό κράτος)!

Η ίδια συνταγή ακολουθείται εδώ και χρόνια – κι ελάχιστα διαφέρει από την τακτική κατευνασμού που ακολούθησαν οι παλιοί φιλελεύθεροι της Ευρώπης απέναντι στο Χίτλερ με τα γνωστά φρικτά αποτελέσματα που κόστισαν εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές. Τσάμπερλαιν, Πετέν, Κουίσλινγκ… τελικά, στα ονόματα ανθρώπων που γεννούν την ανθρώπινη περιφρόνηση θα προστεθούν αυτά των σημερινών ηγετών που κλείνουν τα μάτια και τα αυτιά απέναντι στη μεγαλύτερη απειλή που αντιμετωπίζει σήμερα ο ελεύθερος κόσμος;

Η μεταχείριση του πρόσφατου αποτρόπαιου (όχι πρώτου ούτε και, δυστυχώς, τελευταίου) πολλαπλού φονικού από τη γαλλική κοινωνία είναι ενδεικτική της στάσης της αποφυγής του ουσιώδους από το σύγχρονο θωρακισμένο άνθρωπο της Δύσης. Γιατί αλήθεια βιάστηκαν να αποδώσουν την εγκληματική ενέργεια σε «νεοναζί»;  Μήπως δεν είναι καθημερινό γεγονός οι επιθέσεις Ισλαμιστών κατά των εβραίων στη Γαλλία; Και κατά δεύτερον γιατί δεν τόλμησαν να θίξουν τους πραγματικούς πιθανούς (πιθανότατους με βάση το ιστορικό αυτής της χώρας) συσχετισμούς με τέτοιες ενέργειες;  Για παράδειγμα, γιατί δε λήφθηκε αρχικά σοβαρά υπόψη ότι το ΜΟΝΑΔΙΚΟ κοινό σημείο για τις δολοφονικές επιθέσεις κατά των θυμάτων-στρατιωτών ήταν όχι η φυλετική καταγωγή τους (βορειοαφρικανικής, ινδικής κ.λπ. καταγωγής) ή θρησκευτικές τους πεποιθήσεις (ανάμεσά τους ήταν και χριστιανοί όπως ο Αμπέλ Ζανούφ ή ο 28χρονος Λοίκ Λιμπέρ) αλλά το γεγονός ότι συμμετείχαν ως αλεξιπτωτιστές στις δυνάμεις του ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν; Από την άλλη, η επίθεση κατά του εβραϊκού σχολείου είχε το χαρακτήρα μια ξεκάθαρα ρατσιστικής και αντισημιτικής ενέργειας. Είναι αλήθεια – κι ας σπεύδει ο εγγονός του φιλοναζιστή ιδρυτή της Μουσουλμανικής Αδελφότητας Χασάν Αλ Μπάνα, ο Ταρίκ Ραμαντάν[1] να υποστηρίζει ότι, ούτε λίγο-ούτε πολύ, τα κίνητρα του Μεράχ δεν ήταν «ούτε ρατσιστικά, ούτε αντισημιτικά»(!).

Γιατί δε συσχετίστηκε λοιπόν αυτή η αποτρόπαια ωμή δολοφονία καταρχήν με τις πολυάριθμες αντισημιτικές επιθέσεις και την προφανή τρομοκρατία που ασκείται καθημερινά στη Γαλλία από τους Ισλαμιστές κατά των εβραίων; Εν ολίγοις, γιατί εδώ και δεκαετίες αυτή η κοινωνία με το βαρύ αντισημιτικό παρελθόν της (ας θυμηθούμε την υπόθεση Ντρέυφους, την κυβέρνηση Βισύ που συνεργάστηκε στον Άξονα, παραδίδοντας μέχρι και τον πρώην Γαλλοεβραίο πρωθυπουργό της Λέον Μπλουμ στους Ναζί κ.λπ.) ποιεί κοινώς τη νύσσα στο φρικτό μέλλον που επιφυλάσσεται στην μεγαλύτερη εβραϊκή κοινότητα της Ευρώπης από τις αδυσώπητες προεκτάσεις της εφαρμογής του ιδεολογήματος της πολυπολιτισμικότητας σε μια κοινωνία που ολοφάνερα ασθμαίνει καθώς αργοπεθαίνει; Οι σύγχρονοι αριστεροί φιλελεύθεροι, όπως και αλλού, ως κύριοι φορείς συγκινησιακής πανούκλας στις σημερινές αντιαυταρχικές κοινωνίες, αδιαφορούν για την πραγματικότητα, μιλούν συνεχώς για «ενσωμάτωση», «ολοκλήρωση», «συνοχή» και άλλες λέξεις της πολιτικής ορθότητας χωρίς στην ουσία να στηρίζονται όλα αυτά σε κανένα αποδεικτικό γεγονός πέραν των «ευγενών» προθέσεών τους. Κι όταν βρίσκονται ενόψει τέτοιων σφαγών η βαθιά ενοχική τους χαρακτηροδομή τους σπρώχνει να ρίξουν το φταίξιμο στην «κοινωνία»:  «Η δολοφονία της Τουλούζης» είπε ο Μπαϊρού «έχει τις ρίζες της στην πολιτεία της κοινωνίας μας, που είναι άρρωστη από τους διχασμούς της».

Μάλιστα, αλλά ποια κοινωνία άραγε; Μήπως αυτή η πολυπολιτισμική κοινωνία που πριν ένα χρόνο περίπου ο Γάλλος Πρόεδρος παραδέχτηκε ως «αποτυχία»;  Θα πρέπει άραγε να τρέμουμε, όταν μερικά χρόνια πριν πει αυτά τα λόγια ο Γάλλος Πρόεδρος έλεγε ότι «το Ισλάμ είναι φορέας ενός από τους αρχαιότερους και λαμπρότερους πολιτισμούς στον κόσμο»;! Ή ακόμη περισσότερο, όταν αργότερα ο υπουργός Παιδείας Φρανσουά Φιγιόν και άλλοι Γάλλοι υπουργοί βεβαίωναν ότι η Ευρώπη θα γίνει μια μεγάλη Γαλλία; Καθόλου περίεργο λοιπόν που μετά το θάνατο του ψυχοπαθούς Ισλαμιστή, καταστράφηκαν τάφοι Εβραίων στη Γαλλία, ούτε και ότι διοργανώθηκαν διαδηλώσεις διαμαρτυρίας για το θάνατό του από Ισλαμιστές στη Γαλλία. Είναι όλα συνέπεια ενός γαλλικού «οράματος», του ίδιου που επιφυλάσσεται και για την Ευρώπη!

Αλλά ας κάνουμε μια μικρή αναδρομή σε περιστατικά ακραίας ανθεβραϊκής βίας στη Γαλλία: το πρώτο περιστατικό ωμής μαζικής δολοφονίας στη Γαλλία με θύματα εβραίους ήταν από την τρομοκρατική ομάδα του Άραβα Αμπού Νιντάλ στο εβραϊκό εστιατόριο  Chez Jo Goldenberg, στη διάρκεια του πολέμου στο Λίβανο, το 1982, όπου οι τρομοκράτες επιτέθηκαν με χειροβομβίδες και πολυβόλα στους ανύποπτους θαμώνες του εστιατορίου σκοτώνοντας 6 άτομα και τραυματίζοντας 22. Το επόμενο αποτρόπαιο περιστατικό αντισημιτικής βίας ήταν με τη βάρβαρη, σαδιστική δολοφονία του Ιλάν Χαλίμι, ενός 23χρονου Γαλλοεβραίου το 2006, όπου μια συμμορία Αράβων και Αφρικανών Μουσουλμάνων, επονομαζόμενη «Συμμορία Βαρβάρων» τον βασάνισαν μέχρι την τελευταία του πνοή. Ήταν τόσο σοκαριστικές οι περιγραφές των αδίστακτων αυτών δολοφόνων που ο τότε πρωθυπουργός Ντομινίκ Ντε Βιλπέν παραδέχτηκε ότι ήταν ένα αντισημιτικό έγκλημα. Πρόσφατα στην ίδια πόλη, την Τουλούζη, όπου, σημειωτέον, το 10% του πληθυσμού είναι Μουσουλμάνοι, στις 6 Ιανουαρίου του 2009, τρομοκράτες έριξαν δυο αυτοκίνητα γεμάτα με εμπρηστικές βόμβες πάνω σε μια συναγωγή προκαλώντας ευτυχώς μόνο υλικές ζημιές κι όχι θύματα. Τα περιστατικά αντισημιτικής βίας στη Γαλλία είναι αναρίθμητα και προέρχονται σχεδόν αποκλειστικά από Μουσουλμάνους. Όπως αναφέρεται σ’ ένα άρθρο το 2003 πάνω από το ένα τέταρτο των Εβραίων στη Γαλλία από τους 650.000 που υπήρχαν «σκέφτονταν να φύγουν από τη Γαλλία» από το φόβο των επιθέσεων. Μόνο το 2002, περίπου 5.000 Εβραίοι εγκατέλειψαν τη Γαλλία. Όσο για τα περιστατικά αντισημιτικής βίας μόνο το 2001 καταγράφηκαν 900 σε ολόκληρη τη Γαλλία!

Το περιστατικό αυτό, όπως όλα δείχνουν, δεν ήταν απλώς μια μεμονωμένη πράξη ενός ψυχοπαθούς τρομοκράτη. Παρά τον ψυχοπαθητικό, βίαιο, παρορμητικό χαρακτήρα του, ο οποίος αποτέλεσε το κύριο συστατικό γι’ αυτές τις πράξεις ωμής δολοφονίας θα πρέπει να αναγνωριστεί το κοινωνικό, ιδεολογικό και πολιτισμικό πλαίσιο που συνέβαλε, διαμόρφωσε και καλλιέργησε αυτές τις αμετανόητες ψυχοπαθητικές εκδηλώσεις. Ήδη γνωρίζουμε ότι στο αυτοκίνητό ενός αδελφού του βρέθηκαν εκρηκτικά. Ο ίδιος ο αδερφός του δηλώνει  «περήφανος για ό,τι έκανε ο Μεράχ» (!) ενώ η μητέρα του αρνήθηκε να συνεργαστεί με την αστυνομία και να τον πείσει να παραδοθεί. Ο δε πατέρας του, ο οποίος είχε εγκαταλείψει τη γυναίκα του με τα 5 παιδιά της θέλει να μηνύσει το γαλλικό κράτος επειδή σκότωσε το γιό του!  Ήδη υπάρχουν ενδείξεις ότι και τα δυο αδέλφια ήταν μέλη δυο φονταμενταλιστικών ισλαμιστικών οργανώσεων ενώ Μουσουλμάνοι στη Γαλλία θέλουν να αποθέσουν λουλούδια στο σημείο που ξεψύχησε ο αιμοσταγής δολοφόνος.

Σαν τον Μεράχ υπάρχουν πολλοί άλλοι στις δυτικές κοινωνίες που θα ήθελαν να «ηρωοποιηθούν» και να δοξαστούν ως «μάρτυρες» με αυτόν τον τρόπο. Και πράγματι, δεκάδες Μουσουλμάνοι γαλλικής υπηκοότητας έχουν εκπαιδευτεί τα τελευταία χρόνια με τους Πακιστανούς Ταλιμπάν που θεωρούνται σύμμαχοι της Αλ Κάιντα.

Κατά τον κύριο Σαρκοζί, ωστόσο, οι επικίνδυνοι Ισλαμιστές της Αλ Κάιντα ανέρχονται στη χώρα του σε καμιά εικοσαριά. Δεν μπορώ προσωπικά να καταλάβω αυτήν την «αισιόδοξη» αριθμητική σε μια χώρα 6.000.000 Μουσουλμάνων[2] αλλά καλύτερο θα ήταν να ξαναπεράσουμε στα γεγονότα σχετικά με την υποκριτική στάση της γαλλικής κοινωνίας.

Μιλάει ο Μπαϊρού για διχασμένη κοινωνία; Μιλάει ο Ολάντ για φτωχούς μετανάστες; Τι σχέση έχουν όλα αυτά όμως με τις απειλές για ένοπλη εξέγερση από τους Μουσουλμάνους της Γαλλίας όταν αυτή αποφάσισε για παράδειγμα να απαγορέψει τις υπαίθριες προσευχές με αποκλεισμούς δρόμων κ.λπ. Τι σχέση έχουν όλα αυτά με τα γαλλικά προάστια που γίνονται αδιαπέραστες ζώνες μέσα σ’ ένα κατακερματισμένο έθνος; Τι σχέση έχουν με το πλήθος των αντισημιτικών επιθέσεων που έχουν αυξηθεί κατακόρυφα σπρώχνοντας τους ίδιους τους Γάλλους εβραίους να φεύγουν από τη χώρα; Και τι ντροπή όταν μαθαίνουμε ότι οι ύποπτοι για τρομοκρατία Ισλαμιστές στη Βρετανία προέρχονται από την μεσαία τάξη ως επί το πλείστον, είναι «κοινωνικοί» και υψηλής εκπαίδευσης.

Χαρακτηριστικό στοιχείο του Ισλάμ είναι η χρήση της παραπλάνησης (taqiyya). Η διπλή γλώσσα για παράδειγμα είναι εμφανής στην περίπτωση του πρωθυπουργού της Παλαιστινιακής Αρχής Σαλάμ Φαγιάντ[3], ο οποίος αν και δεν έχει εμπλακεί ποτέ ο ίδιος σε τρομοκρατική ενέργεια μετέχει σε μια κυβέρνηση που επιβραβεύει τρομοκράτες που έχουν επιδοθεί σε ωμές δολοφονίες μικρών παιδιών  ενώ διδάσκει τα μικρά παιδιά το μίσος για τους εβραίους και την επιθυμία να γίνουν

«μάρτυρες».

Παιδιά που υφίστανται απίστευτη σεξουαλική καταπίεση και κακοποίηση προκειμένου να υπηρετήσουν τις πιο ολοκληρωτικές πολιτικές και θρησκευτικές δομές. Οι αριστεροί, ακόμη κι ορισμένοι που λένε ότι «καταλαβαίνουν» το Βίλχελμ Ράιχ[4] φαίνεται να αγνοούν ή στη χειρότερη περίπτωση να παρακάμπτουν τη βασική σεξοικονομική αντίθεση στη σύγκρουση Αράβων και Ισραήλ και το γεγονός ότι «ο κοινός βιοπαθητικός πυρήνας σε όλες τις μορφές της συγκινησιακής πανούκλας είναι η βιολογική σεξουαλική λίμναση». Η αλήθεια είναι ότι, όπως γράφει και ο Τσαρλς Κόνια στο εξαιρετικά σημαντικό βιβλίο του «Η Συγκινησιακή Πανούκλα», αυτοί οι φανατικοί «έχουν κάνει και θα συνεχίζουν να κάνουν ό,τι είναι δυνατό προκειμένου να βλάψουν και να καταστρέψουν το Ισραήλ επειδή δεν μπορούν να ανεχτούν την ελευθερία του Ισραήλ» (σελ. 343)[5].

Όποιος διαβάσει χωρίς προκαταλήψεις την ιστορία της αραβοϊσραηλινής αντιπαράθεσης θα διαπιστώσει από την αρχή ότι η ανθεβραϊκή βία και γενοκτονικές πρακτικές εφαρμόστηκαν πριν από τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ από έναν φανατικό Ισλαμιστή, το Μεγάλο Μουφτή της Ιερουσαλήμ Αλ Χουσεϊνί, του αποκαλούμενου «Φύρερ των Αράβων», υποτιθέμενου θείου αργότερα του τρομοκράτη Αραφάτ, ο οποίος όχι μόνο προκάλεσε τη σφαγή εκατοντάδων Εβραίων αλλά ακόμη και τη δολοφονία των Αράβων που συμπαθούσαν τους Εβραίους και ήθελαν την ειρήνη μαζί τους[6]. Δεν είναι καθόλου περίεργο ότι αυτός ο φανατικός αργότερα συνεργάστηκε με τον Χίτλερ και τον Χίμλερ για τη μαζική εξόντωση εκατομμυρίων Εβραίων στους θαλάμους αερίων σχηματίζοντας ακόμη και τάγμα Βόσνιων Μουσουλμάνων που πολέμησε με τους Ναζί ως παράρτημα των SS και είναι υπεύθυνο για τη μαζική εξόντωση του 90% των Βόσνιων Εβραίων.

Εκατοντάδες ναζί βρήκαν καταφύγιο μετά τον πόλεμο στις αραβικές χώρες αποδεικνύοντας τη στενή σχέση αυτών των καθεστώτων με το ναζισμό. Αντίθετα, ο Αλ Χουσεϊνί, αν και διωκόμενος για εγκλήματα πολέμου βρήκε προστασία από το μεταπολεμικό καθεστώς της Γαλλίας, όπου κυκλοφορούσε άνετα με λιμουζίνα και σωματοφύλακες, για να διαφύγει αργότερα στο Κάιρο, μαζί με άλλους εγκληματίες Ναζί. Αυτός ο ακραιφνής Άραβας-Ναζί, επίσημος εκπρόσωπος της φιλοναζιστικής Μουσουλμανικής Αδελφότητας του Χασάν Αλ Μπάνα, που βλέπουμε να ανακάμπτει δυναμικά παγκοσμίως σήμερα, περιγράφει με πολύ αποκαλυπτικό τρόπο τις ομοιότητες μεταξύ Ισλάμ και Εθνικοσοσιαλισμού (ναζισμού):

  1. Μονοθεϊσμός: ενότητα υπό έναν ηγέτη – μοναδική ηγετική αρχή.
  2. Αίσθημα υπακοής και υποταγής.
  3. Πρόθεση για μάχη και τιμή να πεθαίνει κανείς στη μάχη.
  4. Κοινότητα, όπως προκύπτει από την αρχή «η συλλογικότητα πριν από το άτομο».
  5. Υψηλή υπόληψη της μητρότητας και απαγόρευση των εκτρώσεων.
  6. Δοξολογία της εργασίας και της δημιουργικότητας: «το Ισλάμ προστατεύει και αξιολογεί κατάλληλα την παραγωγική εργασία, ό,τι κι αν είναι αυτή».
  7. Στάση απέναντι των Εβραίων: «στο αγώνα κατά του εβραϊσμού, το Ισλάμ και ο Εθνικοσοσιαλισμός είναι πολύ κοντά».

Καθόλου τυχαίο που την πρώτη έκδοση του βιβλίου «Ο Αγών μου» στα αραβικά προσπάθησε να την επιμεληθεί ο ίδιος ο Χίτλερ, αφαιρώντας κάποια τμήματα που μπορεί να έθιγαν του Άραβες θαυμαστές του με τη «φυλετική κλίμακά» του και τον όρο του «αντισημιτισμού». Ο Χίτλερ είχε την ιδιαίτερη χαρά να λάβει τα πρώτα συγχαρητήρια τηλεγραφήματά του, όταν έγινε Καγκελάριος το 1933, από το «Γερμανικό Συμβούλιο της Ιερουσαλήμ» καθώς και από διάφορες αραβικές πρωτεύουσες. Ακόμη και σήμερα στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη το βιβλίο του Χίτλερ μαζί με το πλαστογράφημα της τσαρικής Οχράνα «Τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών» είναι μπεστ σέλερ ενώ ακόμη και σήμερα ορισμένοι Άραβες βαφτίζουν τα παιδιά τους με το όνομα του Χίτλερ! Μπεστ σέλερ είναι «Ο Αγών μου» και σε πολλές άλλες αραβικές χώρες αλλά ακόμη και στην Τουρκία και το Ιράν. Περιττό να αναφέρουμε ότι ο πρόδηλος ανθεβραϊσμός σε αυτές τις χώρες μετατρέπει πραγματικά ιστορικά γεγονότα, όπως το Ολοκαύτωμα, σε (άλλη) μια εβραϊκή συνωμοσία!

Ο Χίτλερ είχε αναρωτηθεί εύστοχα «πως μπορεί να είναι κανείς σοσιαλιστής κι όχι αντισημίτης;». Πράγματι, από την εποχή του Μαρξ το 1845 έως σήμερα τα αρνητικά στερεότυπα που επικρατούν για τους Εβραίους σε σχέση με το χρήμα, τον εγωισμό και τη διαφθορά δεν έχουν παρά στο τέλος μια κατάληξη: γενοκτονία – και μάλιστα με ευρωπαϊκή και πάλι σφραγίδα! Μην ξεχνάμε ακόμη ότι πριν το Άουσβιτς-Μπίρκεναου υπήρξαν τα γκούλαγκ και οι Αρμένιοι.

Η διαδρομή του καθηγητή προπαγάνδας του Γκέμπελς, του σοσιαλιστή δικτάτορα Περόν κι αργότερα του σοσιαλιστή και φιλοναζιστή δικτάτορα Νάσερ[8], Γιόχαν Φον Λιρ, ο οποίος αργότερα ασπάστηκε το Ισλάμ και άλλαξε το όνομά του σε Ομάρ Αμίν[9] είναι χαρακτηριστική. Ο ίδιος επανειλημμένα εξήρε τα «ανδραγαθήματα» του προφήτη Μωάμεθ ενώ δεν παράλειπε να σημειώνει ότι τις επιτυχείς εκστρατείες του Μωάμεθ κατά των Εβραίων, στις οποίες επικράτησε των Εβρραίων, σκοτώνοντάς τους και διαλύοντάς τους, … «στην καλύτερη περίπτωση επιτρέποντάς τους να παραμένουν σε ορισμένα μέρη εφόσον πλήρωναν φόρο».

Καθόλου επίσης τυχαία που ο επικαλούμενος τη συγγένεια του με τον Αλ Χουσεϊνί τρομοκράτης Αραφάτ ανέπτυξε αργότερα, απόντος του ναζισμού, ιδιαίτερες σχέσεις με τους ερυθροφασίστες του Κρεμλίνου. Βιοενεργειακά, ο βασικός κοινός τους σκοπός ήταν η κατάπνιξη της ελεύθερης κινητικότητας της ζωής. Σήμερα, ο φανατισμένος ισλαμισμός έχει αναλάβει να αποτελειώσει το κατακτητικό σχέδιο ενός Χίτλερ παρέα με το μιλιταντισμό ενός αιμοσταγούς ερυθροφασίστα όπως ο Τσε Γκεβάρα. Αντικαταστήστε εδώ μόνο τα πρόσωπα αυτά μ’ έναν σημερινό Αχμαντινεντζάντ κι έναν Τσάβες, για παράδειγμα.

Πράγματι, ο Χίτλερ σύμφωνα με το συνεργάτη του αρχιτέκτονα Άλμπερτ Σπεερ γοητευόταν από την ιδέα να δει φλεγόμενη τη Νέα Υόρκη και γι’ αυτό το σκοπό είχε καταστρώσει το περίφημο σχέδιο «Amerika Bomber». Ένα από τα προτεινόμενα σχέδια της Ντέμλερ-Μπενζ (το σχέδιο Γ) ήταν, θα έλεγε κανείς, σχεδόν πανομοιότυπο στη σύλληψη με αυτό που πραγματοποιήθηκε από τους εκτελεστές της Αλ Κάιντα 60 χρόνια αργότερα. Έτσι, ο μεγαλομανής δικτάτορας Χίτλερ βρήκε τον άξιο συνεχιστή του στο πρόσωπο του σαδιστή τρομοκράτη Οσάμα Μπιν Λάντεν.

Λόγια μελιστάλαχτης σοφίας και καλοσύνης για τα οποία οι απανταχού αριστεροί και λοιποί «ειρηνιστές» δε φαίνεται να προβληματίζονται: «Να ΄στε βέβαιοι ότι η Αμερική θα εξαφανιστεί. Ο Αλλάχ θα συλλάβει τους Εβραίους και τους συμμάχους τους. Ο Αλλάχ θα τους μετρήσει και θα τους σκοτώσει όλους, δε θ’ αφήσει κανένα». Αχμάντ Μπαχάρ – πρόεδρος του κοινοβουλίου της Γάζας και μέλος της Χαμάς.

Ισλάμ, κομμουνισμός, ναζισμός, λοιπόν. Ακραίες μαχητικές ιδεολογίες που στηρίζονται στον απόλυτο διαχωρισμό της ανθρώπινης φυλής («άπιστοι», «αντεπαναστάτες», «υπάνθρωποι») και στο αδιαμφισβήτητο γι’ αυτές σχέδιο της επίγειας επιβολής τους για να φέρουν το νέο Άνθρωπο, απαλλαγμένο από τις ανυπόφορες ανθρώπινες «ατέλειες». Μια σίγουρη συνταγή για τη διαταγή οργανωμένης εκτέλεσης μαζικών δολοφονιών και την ολοκληρωτική υποβάθμιση της ανθρώπινης ζωής σε όλα σχεδόν τα επίπεδα. Για την ύπαρξη θεμελιωδών ομοιοτήτων μεταξύ αυτών των ιδεολογιών έχουν μιλήσει κατά το παρελθόν σπουδαίοι διανοητές, φιλόσοφοι, ιστορικοί και κοινωνιολόγοι που η πολιτική ορθότητα, ο φόβος και η αδιαφορία δεν αφήνουν να έρθουν στο προσκήνιο τα λόγια τους. Ο (Εθνικο)σοσιαλισμός – κομμουνισμός – ισλαμισμός αποτελούν μια πραγματική συναισθηματική συνωμοσία κατά του ελεύθερου κόσμου. Ένας πραγματικός Άξονας της οργανωμένης συγκινησιακής πανούκλας που βρίσκεται σε δράση τους δυο τελευταίους αιώνες σχεδόν και απειλεί την ελπίδα της ανθρωπότητας για ένα καλύτερο μέλλον!

Ο Γιουσέφ Αλ Καραντάουι σε μια από τις αποκαλυπτικές εκρήξεις οργής του: «Σε ολόκληρη την Ιστορία ο Αλλάχ επιβλήθηκε στους Εβραίους και τους τιμώρησε για τη διαφθορά τους. Η τελευταία τιμωρία εφαρμόστηκε από τον Χίτλερ και με όλα αυτά που τους έκανε – αν και υπερβάλλουν σε αυτό το ζήτημα – κατάφερε να τους βάλει στη θέση τους. Αυτή ήταν μια θεία τιμωρία γι’ αυτούς. Αλλάχ επιτρέποντος, την επόμενη φορά η τιμωρία θα έρθει από τα χέρια των πιστών».

Μπορεί να είναι «ενωμένη» μια κοινωνία που από την πανουκλιασμένη στάση της αριστεράς τείνει όλο και περισσότερο να πολωθεί, πιέζοντας για τη δημιουργία παράλληλων κόσμων, ηθικών κωδίκων και συμπεριφορών στο όνομα της «διαφορετικότητας» μέσα στην ίδια χώρα; Και τελικά τι σχέση έχουν τα παραπάνω όταν την ίδια ακριβώς στιγμή οι Χριστιανοί που ζουν στις ισλαμικές χώρες (αλλά και στις «φίλες» ερυθροφασιστικές) προσπαθούν να διαφύγουν καθώς υφίστανται απίστευτες διώξεις; Σίγουρα στην ατζέντα των Ευρωπαίων και των σύγχρονων φιλελεύθερων αριστερών που κυριαρχούν τα παραπάνω συνιστούν «λεπτομέρειες». Η «υψηλή» πολιτική τους συνίσταται στο πως θα ολοκληρωθούν οι ήδη αποτυχημένες κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές τους θεωρίες.

Το πολυπολιτισμικό πείραμα, όπως και το παλιότερο κομμουνιστικό, θα έχει πολλά αθώα θύματα, είναι σίγουρο. Η έλλειψη επαφής, η ενοχική και παράλογη συμπεριφορά των αριστερών και η συγκινησιακή πανούκλα που λυμαίνεται τις αντιαυταρχικές δυτικές κοινωνίες με την επικράτηση των σύγχρονων αριστερών φιλελεύθερων θα καταλήξει, για ακόμη μια φορά, σε νέα μεγάλη ανθρώπινη δυστυχία και πόνο. Οι Ευρωπαίοι, θεωρώντας μέσα στην τυφλότητά τους ως υπεύθυνη για την αθλιότητα που βυθίστηκε αυτή η ήπειρος την εθνική συνείδηση και την ιδέα του έθνους-κράτους πίστεψαν ότι μια ευρωπαϊκή εξισωτική «σούπα» εθνών, φυλών, θρησκειών και πολιτισμών θα είναι το «φάρμακο» που θα τους απαλλάξει από το πολύ βαρύ τους φορτίο. Στην πραγματικότητα, ο απίστευτος κοινωνικός παραλογισμός και ο πόλεμος γεννήθηκε σε αυτήν την ήπειρο ακριβώς γιατί επικράτησε η συγκινησιακή πανούκλα των ακραίων (πολωτικοί, κόκκινοι και μαύροι φασίστες) στο κατάλληλο έδαφος της μυστικιστικής δομής των ανήμπορων μαζών. Γιατί η Σαχαρασία εντέλει είναι τόσο κοντά!

Μετά τη γαλλική επανάσταση, ολοκληρωτικές ιδεολογίες αναδείχτηκαν ως νέες θρησκείες με στόχο τον «τέλειο Άνθρωπο». Είναι ακριβώς η ίδια εποχή που ο ανθεβραϊσμός χάνει τη σχεδόν αποκλειστικά θρησκευτική του διάσταση και μεταλλάσσεται σε ολοκληρωτικά φυλετικό ζήτημα. Είναι η εποχή που αρχίζοντας ο Ευρωπαίος να διερευνά τα νέα όρια της ελευθερίας του μετατρέπεται σε ένα νέο ολοκληρωτικό κτήνος. «Ελευθερία», «Ισότητα», «Δικαιοσύνη» – μεγάλες ιδέες για μεγάλα εγκλήματα!

Η τυφλότητα των αριστερών είναι τέτοια που θα τους οδηγήσει να γίνουν και οι ίδιοι θύματα της χίμαιράς τους όπως και την περίοδο του μεγάλου Τρόμου την περίοδο 1936-1939[10]. Ως κλασσικό σύγχρονο παράδειγμα τέτοιας αυτοκαταστροφικής έλλειψης επαφής είναι η περίπτωση του Βιτόριο Αριγκόνι, ενός Ιταλού, ομοφυλόφιλου, αριστεριστή και «αντιφασίστα» που αγωνιζόταν μαζί με άλλους ακτιβιστές για το σπάσιμο του ναυτικού αποκλεισμού της Γάζας, όπου κυβερνά η τρομοκρατική, ισλαμιστική και ανθεβραϊκή Χαμάς, η οποία παρεμπιπτόντως έχει ταλιμπανοποιήσει τη Γάζα κι επιβάλλει το καθεστώς Σαρία με τις γνωστές επιπτώσεις για τους ομοφυλόφιλους (και όχι μόνο), ο οποίος βρήκε τελικά άγριο θάνατο στα χέρια μιας ισλαμιστικής οργάνωσης γιατί ήταν «άπιστος» και διέδιδε με τη στάση του τη «διαφθορά».

 Το ίδιο ισχύει με ακόμη πιο δραματικό τρόπο με τους Εβραίους που συμπαρατάσσονται με τη Χαμάς, η οποία στον ίδιο τον καταστατικό χάρτη της αναφέρει την εξόντωση κάθε Εβραίου!

Ποτέ κανένας Στάλιν λοιπόν δε θα γλιτώσει την επίθεση από έναν οποιοδήποτε Χίτλερ, αλλά η σιωπηλή και ακινητοποιημένη ανθρωπότητα θα περιμένει ως τότε τη «σωτηρία» της, προσφέροντας ταυτόχρονα τα αμέτρητα θύματά της!

Ας μην το ξεχνάμε: οι αριστεροί είχαν αριθμητικά περισσότερα θύματα από τους κομμουνιστές δολοφόνους παρά από τους φασίστες. Οι Έλληνες δεν έχουν να διαβάσουν παρά τα «Απομνημονεύματα» του τροτσκιστή Άγι Στίνα ή αποσπάσματα από το βιβλίο του «ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΟΠΛΑ». Ας ανατρέξουμε στην πρόσφατη ιστορία αλλά και στη σύγχρονη πραγματικότητα. Οι κόκκινοι φασίστες του παρελθόντος και οι ψευδοφιλελεύθεροι του παρόντος ήταν και είναι οι καλύτεροι σύμμαχοι του μαύρου φασισμού και του ισλαμοφασισμού. Είναι οι κύριοι συντελεστές σήμερα μαζί με τους σύγχρονους αριστερούς φιλελεύθερους (οι οποίοι δεν είναι παρά οι «χρήσιμοι ηλίθιοι», κατά την ορολογία του Λένιν, μέσα στο μεγαλεπήβολο σχέδιο) για την επικράτηση της συγκινησιακής πανούκλας, την εξόντωση της Ζωής[11] και κάθε πραγματικής ελπίδας για το μέλλον[12]. Και τούτο γιατί αν οι ψευδοφιλελεύθεροι αποτελούν το ενεργητικό συμπλήρωμα (συνεργιστική σχέση) στο ξέσπασμα αυτής της συγκινησιακής πανούκλας (η ιστορικά γνωστή «ανίερη συμμαχία»), οι υπόλοιποι αριστεροί φιλελεύθεροι είναι το παθητικό τους σκέλος (σαδομαζοχιστική σχέση). Σε αυτή τη σχέση αριστερών φιλελεύθερων-ισλαμοφασιστών αναφέρεται συνοπτικά ο οργονομιστής ψυχίατρος Τσαρλς Κόνια:

“Οποιοσδήποτε πεπειραμένος ψυχίατρος μπορεί να προβλέψει τι θα συμβεί σε μια σχέση μεταξύ δυο ανθρώπων στην οποία ο ένας έχει σαδιστικές τάσεις κι ο άλλος μαζοχιστικές: το σαδιστικό άτομο θα συμπεριφέρεται μ’ έναν επιθετικά καταστροφικό τρόπο προς το μαζοχιστικό άτομο. Οποιοσδήποτε καλά εκπαιδευμένος κοινωνικός ψυχολόγος μπορεί να προβλέψει τι θα συμβεί όταν από δυο ομάδες η μια έχει σαδιστικές τάσεις και η άλλη έχει μαζοχιστικές: η σαδιστική ομάδα θα συμπεριφέρεται με καταστροφικό τρόπο προς τη μαζοχιστική ομάδα.

Ακριβώς αυτή η κατάσταση υπάρχει μεταξύ μιας αιμοδιψούς ομάδας όπως οι Ισλαμοφασίστες και μιας μαζοχιστικής «ειρηνόφιλων» Δυτικών φιλελεύθερων… Καθώς εισβάλλουν με τη ρητορική μίσους τους στο δυτικό κόσμο, οι αριστεροί φιλελεύθεροι υποχωρούν ανήμπορα και παθητικά σε όλα τα μέτωπα… Η παθητική απόκριση των δυτικών αριστερών φιλελεύθερων ενδυναμώνει τους ισλαμοφασίστες για να αντιδράσουν πιο βίαια προς τα θύματά τους. Αυτή η σαδομαζοχιστική σχέση μεταξύ ισλαμοφασιστών και δυτικών αριστερών φιλελεύθερων, αν συνεχιστεί, θα αποτελέσει μια πολύ επικίνδυνη κατάσταση που θα έχει σοβαρές συνέπειες όχι μόνο για τη Δύση αλλά για ολόκληρο τον κόσμο…”  

Το βασικό ιδεολόγημα της πολυπολιτισμικότητας προϋποθέτει την ολοκλήρωσή του μέσω της εφαρμογής εξωτερικών κωδίκων και κανόνων πάνω στις ζωές των ανθρώπων. Λογική συνέπεια της σημερινής πολιτικής ορθότητας που στηρίζεται στον πολιτισμικό μαρξισμό δηλαδή στη χιμαιρική προβολή της κοινωνίας ως «αταξικής», ως μιας ομοιόμορφης μάζας μέσα από την εφαρμογή του εξισωτισμού πλέον όχι σε μεμονωμένα άτομα-προλετάριους αλλά σε έθνη-μειονότητες-προλετάριους κι από την άλλη στη μηχανιστική, εμπνεόμενη από το μαρξιστικό δόγμα θεώρηση όχι μόνο της οικονομικής λειτουργίας αλλά ολόκληρων πολιτισμών. Η πολιτική ορθότητα είναι το νέο όχημα της επιβολής της μηχανιστικής οικονομικής σκέψης του Μαρξ πάνω στην κοινωνία όχι πλέον από τους παλαιοκομμουνιστές (που απέτυχαν) αλλά από τους ψευδοφιλελεύθερους. Γι’ αυτό ακριβώς αυτοί που προάγουν με μεγαλύτερη θέρμη τη μεταναστευτική ατζέντα σήμερα προέρχονται από αυτό το συγκεκριμένο κοινωνικοπολιτικό χώρο. Δεν είναι παρά ένας συγκαλυμμένος ρατσισμός αφού στην εξισωτική «σούπα» της πολυπολιτισμικότητας τιμωρούνται οι υποτιθέμενες «άρχουσες» εθνικές ομάδες, φυλές ή ομάδες αναγνωρίζοντας ως μόνη διαφορά την απλή ύπαρξη της εθνικής ταυτότητας και κανένα άλλο ποιοτικό στοιχείο. Γι’ αυτό ακριβώς είναι εντελώς απάνθρωπη παρόλο που προσποιείται την «ανθρωπιστική». Γι’ αυτό ακριβώς υπονομεύει και τη λειτουργία των ελεύθερων κοινωνιών και την προστασία θεμελιωδών δημοκρατικών αξιών στις οποίες αυτές βασίζονται[13]. Για αυτό ακριβώς εφαρμόζουν τον πολιτισμικό σχετικισμό, ο οποίος συνιστά επίσημο ηθικό μηδενισμό και απαξίωση.

Στον παραπάνω ηθικό, πολιτισμικό και πραγματικό σχετικισμό θα άξιζε να αναφέρουμε και τα πρόσφατα λόγια της Βρετανής σοσιαλίστριας Κάθριν Άστον[14] που τα μέσα ενημέρωσης έσπευσαν να εκμεταλλευτούν με προφανείς σκοπούς. Η ίδια, ωστόσο, είναι αλήθεια ότι μέσα στον αδιανόητο σχετικισμό της συμπεριέλαβε εκτός των παιδιών της Γάζας και τα παιδιά της Σντερότ (προφανώς και πάλι σε μια αντίστοιχα απαράδεκτη εξομοίωση του πραγματικού θύτη με το θύμα του)[15].

Ωστόσο, η κυρία Άστον, αν ήθελε να είναι δίκαιη και ακριβής, δε θα ‘χε παρά να ανατρέξει μόνο στην πλούσια γενοκτονική (ας θυμηθούμε μόνο την εβραϊκή οικόγενεια Φόγκελ) και καταπιεστική παράδοση των ισλαμικών χωρών (ας θυμηθούμε και πάλι κυρία Άστον τα μικρά παιδιά που εκπαιδεύονται ως τρομοκράτες  για να χάσουν τη ζωή τους ή τα μικρά κορίτσια που παντρεύονται και συντρίβονται για πάντα οι ζωές τους). Aλλά δεν το έκανε και είναι κατανοητό γιατί[16].

Ένας ακόμη σφαγέας με το όνομα Μωχάμεντ και το οκτάχρονο θύμα του, η Μίριαμ Μονσονέγκο, την οποία αφού την παγίδευσε σε μια γωνιά την εκτέλεσε εξ’ επαφής. Αυτό το φρικτό έγκλημα η κυρία Άστον το συσχέτισε με το τροχαίο ατύχημα στην Ελβετία καθώς και με τις στοχευμένες εκτελέσεις του Ισραήλ στη Γάζα ως απάντηση στις τυφλές τρομοκρατικές επιθέσεις φανατικών Ισλαμιστών από τη Γάζα. Ο ηθικός μηδενισμός και παραλογισμός στο μεγαλείο του!

Η κυρία Άστον και η παρέα της, όπως ο τέως «κόκκινος» δήμαρχος του Λονδίνου Κεν Λίβινγκστον που θέλει να κάνει το Λονδίνο «φάρο» του Ισλάμ (!) και το Εργατικό κόμμα της είναι υπεύθυνο για την καταστροφή της χώρας της κι εντέλει, κατά το μερίδιο που τους αναλογεί, για την καταστροφή της Ευρώπης και του πολιτισμού της[17]. Το κείμενο της ομιλίας του Πολ Γούεστον, προέδρου του Βρετανικού Κόμματος της Ελευθερίας, που παραθέτω παρακάτω μεταφρασμένο ολόκληρο εξηγεί τους λόγους. Το εφιαλτικό μέλλον που επιφυλάσσουν οι δυτικές κοινωνίες (η Βρετανία, ο Καναδάς, η Γαλλία, το Βέλγιο, η Ολλανδία, η Γερμανία, η Ιταλία, η Σουηδία-το καλύτερο ισλαμικό κράτος κ.λπ.) για τα παιδιά τους και τα παιδιά των παιδιών τους είναι μπροστά και ο τρομακτικός ήχος ήδη ακούγεται… για όσους μπορούν να αισθάνονται ακόμη!

Η Μετατροπή της Μ. Βρετανίας σε Λίβανο

Ομιλία του Πολ Γουέστον
Πόλη της Νέας Υόρκης
23 Φεβρουαρίου 2012

Αυτό που θέλω πραγματικά να πω απόψε είναι να προειδοποιήσω την Αμερική να μην τραβήξει τον ίδιο ισλαμικό δρόμο στον οποίο βρίσκεται η Ευρώπη, ιδιαίτερα η Βρετανία, η οποία είναι σχεδόν στο σημείο χωρίς επιστροφή – ή, μάλλον, χωρίς ειρηνική επιστροφή. Ο Σάμουελ Χάντιγκντον δεν έγραφε απαραίτητα για τη Βρετανία όταν έγραφε το προφητικό του βιβλίο «Σύγκρουση Πολιτισμών», αλλά στην καημένη τη χώρα μου ταιριάζει πάρα πολύ ένα ιδιαίτερο θέμα που ανέδειξε εκεί που συνδέει το θάνατο των πολιτισμών και την έλλειψη ενδιαφέροντος μεταξύ του γηγενούς πληθυσμού εξαιτίας, σύμφωνα με τον ορισμό του, της «Ψευδαίσθησης Μονιμότητας».

Κανείς στη Βρετανία δεν περιμένει ότι το αύριο θα είναι πολύ διαφορετικό από το σήμερα. Κανείς στην πραγματικότητα δεν περιμένει ότι τα πράγματα πολύ διαφορετικά αυτόν το χρόνο ή τον επόμενο. Είναι ασύλληπτο για τον κόσμο ότι το μέλλον θα μπορούσε να είναι εξαιρετικά διαφορετικό από το πρόσφατο παρελθόν αλλά ορισμένα πράγματα που συνέβησαν τα 50 τελευταία χρόνια θα μετατρέψουν τα επόμενα 50 χρόνια σε μια περίοδο ολοκληρωτικών και ακραίων αλλαγών.

Ο λόγος είναι απλός: μαζική μετανάστευση και δημογραφικά στοιχεία που αφορούν τους Μουσουλμάνους. Έτσι, όταν μιλάμε για ψευδαίσθηση μονιμότητας, αυτήν την ψευδαίσθηση είναι εύκολο να την έχουμε όταν η συντριπτική πλειοψηφία των Βρετανών ήταν από φυλετικής άποψης η ίδια για εκατοντάδες χρόνια, ή όταν οι Μουσουλμάνοι ανέρχονταν στη Βρετανία σε λίγες δεκάδες χιλιάδες μέχρι το 1960. Αλλά δεν είναι αυτή η κατάσταση πλέον.

Η κυβέρνηση των Εργατικών του Τόνι Μπλερ άνοιξε τις πόρτες στη μαζική μετανάστευση, με προφανή σκοπό να καταστρέψει τον παραδοσιακό πολιτισμό, ο οποίος είναι πολύ μισητός για τους Αριστερούς. Η γάτα βγήκε από το σακί από το συγγραφέα των ομιλιών του Μπλερ, κάποιον κύριο Άντριου Νίδερ[18], ο οποίος είπε ότι ήθελαν «να αλλάξουν το πολιτισμικό πρόσωπο της Βρετανίας και να τραβήξουν τους δεξιούς στη «διαφορετικότητα».

Λοιπόν, η αριστερά ήταν πολύ πετυχημένη, πράγμα που δεν γεννά και πολύ κατάπληξη. Η Βρετανία είναι μια πολύ μικρή χώρα, αποτελεί λιγότερο από το 1% της κατοικήσιμης έκτασης παγκοσμίως και διατηρεί μόλις το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού. Έχει επίσης ένα «χωρίς ερωτήσεις» κράτος πρόνοιας, το οποίο έδωσε τη δυνατότητα στους μετανάστες να έχουν μια πολύ καλύτερη ζωή από αυτή στις χώρες τους. Όταν μια τέτοια σχετικά πλούσια, γενναιόδωρη και μικρή χώρα προσκαλεί τα εκατομμύρια των φτωχών του τρίτου κόσμου να έρθουν, τότε το μόνο που μπορεί να αναμένεται είναι να κατακλυστεί. Κάτι που συνέβη πράγματι.

Στο βιβλίο του για την ισλαμική μετανάστευση στη Δύση και το Τζιχάντ, με τίτλο «Δούρειος Ίππος», ο Σαμ Σόλομον περιγράφει την ιδεολογία τζιχάντ πίσω από τη μαζική μετανάστευση των Μουσουλμάνων. Οι φιλελεύθεροι/αριστεροί φυσικά το αποδοκιμάζουν αλλά οι Ισλαμιστές γνωρίζουν καλά την αποτελεσματικότητα της διείσδυσης. Ο Αμπού Μπασίρ είναι πνευματικός σύμβουλος της φανατικής οργάνωσης Ανσαρ Ουλ-Ισλάμ («Μαχητές του Ισλάμ») και ζει στο Λονδίνο. Ανέφερε τα παρακάτω για την Ισλαμική μετανάστευση στη Δύση:

«Ένας από τους στόχους της μετανάστευσης είναι η αναβίωση του καθήκοντος τζιχάντ και της επιβολής της δύναμης στους άπιστους. Μετανάστευση και τζιχάντ πάνε μαζί. Το ένα είναι συνέπεια του άλλου κι εξαρτάται από αυτό. Η συνέχεια του ενός εξαρτάται από τη συνέχεια του άλλου.»

Ή να θυμηθούμε και το συνταγματάρχη Καντάφι, ο οποίος δήλωσε:

«Έχουμε 50 εκατομμύρια Μουσουλμάνους στην Ευρώπη που δείχνουν ότι ο Αλλάχ θα χαρίσει στο Ισλάμ τη νίκη στην Ευρώπη – χωρίς ξίφη, χωρίς όπλα, χωρίς κατακτητικούς πολέμους. Τα 50 εκατομμύρια Μουσουλμάνοι της Ευρώπης θα τη μετατρέψουν μέσα σε λίγες δεκαετίες σε μουσουλμανική ήπειρο.»

Τέτοιες ειλικρινείς και ξεκάθαρες δηλώσεις προθέσεων περνάνε απαρατήρητες ωστόσο από τους αριστερούς πολιτικούς. Ο πρώην υπουργός Εργασίας Τόνι Μπεν είπε πρόσφατα:

«Αυτή η διαφορετικότητα προσφέρει απολαυστικά στιγμιότυπα της ζωής στην πολυπολιτισμική Βρετανία. Ο κόσμος σήμερα είναι ένα τόσο μικρό μέρος που μας κάνει ευτυχείς να έχουμε τόσο πολλούς ανθρώπους από διαφορετικά μέρη στο Η.Β. Η πολυπολιτισμική Βρετανία ήρθε τώρα για να μείνει κι έτσι είναι σπουδαίο ότι τώρα τελικά μαθαίνουμε να ζούμε ο ένας με τον άλλο.»

Αυτή η αφέλεια είναι εκπληκτική, σχεδόν εγκληματική. Αν και δεν πάσχουν όλοι οι φιλελεύθεροι αριστεροί από τόσο παιδικές αυταπάτες. Η Πατρίτσια Μόργκαν, η οποία γράφει στο περιοδικό Salisbury Review του Ρότζερ Σκρούτον, θυμάται τα λόγια ενός αριστερού φίλου που είχε επιφυλάξεις σχετικά με την αθρόα προσέλευση Μουσουλμάνων στη Βρετανία:

«Όταν ένας από τους παλιούς νγωστούς μου στο Εργατικό Κόμμα εξέφρασε ανησυχίες για την Ισλαμική τρομοκρατία, τον ρώτησα γιατί ήταν πάντα τόσο πρόθυμος για να έρθουν εδώ όσο γίνεται περισσότεροι μετανάστες. Μου είπε ότι «προσπαθούσε να κάνει επανάσταση». Έτσι, εφόσον δεν ήταν δυνατό να εφορμήσει στα Ανάκτορα του Μπάκινγχαμ και να κάνει σοβιέτ στο Γουέστμινστερ, μπορούσε ωστόσο αλλάξει τον πληθυσμό και να υποκαταστήσει τον εχθρικό «αντίπαλο».» 

Αλλαγή του πληθυσμού… τι μοχθηρή και ύπουλη ιδέα είναι κι αυτή! Και δυστυχώς, η αριστερά τα κατάφερε. Ο πληθυσμός μας ήδη αλλάζει. Αν θέλουμε να δούμε το μέλλον μας φτάνει να κοιτάξουμε μόνο στα δημοτικά σχολεία μας.

Στο Λονδίνο, τα λευκά παιδιά ανέρχονται σε 20% μόνο, και θα ‘θελα να το ξαναπώ, το 20% μόνο του σχολικού πληθυσμού. Και στα σχολεία άλλων πόλεων της Αγγλίας συμβαίνουν ακριβώς τα ίδια με τον ίδιον τρόπο. Ο ρυθμός γέννησης των γεννήσεων στο μη γηγενή πληθυσμό φτάνει τον εκπληκτικό μέσο όρο του 35% σε εθνικό επίπεδο, το οποίο σημαίνει στην πραγματικότητα 70%-80% μόνο στις πόλεις, μετατρέποντας έτσι τα παιδιά των γηγενών Άγγλων στο Μπέρμινγχαμ, Μπράντφορντ, Όλνταμ. Λούτον, Λέισεστερ και Σλάου σε εθνική μειονότητα στην ίδια τους την πατρίδα – μια μοίρα που περιμένει τα παιδιά των Άγγλων σε όλες τις πόλεις μας μέσα σε μια δεκαετία και σε ολόκληρη τη χώρα πριν το 2030.

Το γεγονός ότι αυτό έχει γίνει εσκεμμένα, προκειμένου να προωθηθεί η αριστερή επαναστατική ιδεολογία, μπορεί να χαρακτηριστεί μόνο ως προδοσία. Με την κυβέρνηση του Τόνι Μπλερ η βρετανική πρεσβεία στο Πακιστάν μοίρασε φυλλάδια που υπογράμμιζαν τους λόγους για τους οποίους θα ‘πρεπε να οι Μουσουλμάνοι να μεταναστεύσουν στη Βρετανία και μια αξιωματούχος στη Βρετανία επιφορτισμένη με τον έλεγχο των αιτήσεων εισόδου στη χώρα (visa), ονόματι Λίντα Κόστελορ-Μπέικερ στην ειδική επιτροπή της Βουλής των Κοινοτήτων ότι το τμήμα της ήταν «υπό συνεχή πολιτική πίεση για να πιάσει τους στόχους παραγωγικότητας για τη μετανάστευση» και ότι γύρω στο 15% από τις 2 εκατομμύρια αιτήσεις για visa εγκρίθηκαν επειδή ήταν «ευκολότερο να τους αφήσουμε να μπουν από το να απορρίψουμε τις αιτήσεις».  Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης των Εργατικών, αυτό το 15% ανέρχονταν σε εκατομμύρια μετανάστες, οι οποίοι δε θα ‘πρεπε επ’ ουδενί να βρίσκονται στη Βρετανία.

Ο ακριβής αριθμός του πληθυσμού στη Βρετανία είναι δύσκολο να υπολογιστεί. Οι αρμόδιες υπηρεσίες υποστηρίζουν ότι ο συνολικός αριθμός είναι γύρω στα 60 εκατομμύρια, αλλά κανείς δεν ξέρει πραγματικά. Η εφημερίδα  The Independent υποθέτει ότι υποθέτει ότι ο πληθυσμός τους μπορεί να φτάνει ήδη τα 77 εκατομμύρια, με βάση τις πωλήσεις τροφίμων από τα σούπερ μάρκετ, μια εκτίμηση που προκύπτει από τα 76 εκατομμύρια κάρτες Εθνικής Ασφάλισης που υπάρχουν και είναι απαραίτητες για την εργασία ή το δικαίωμα σε επιδόματα. Με άλλα λόγια, δε συμπεριλαμβάνονται περίπου 16-17 εκατομμύρια άνθρωποι.

Σίγουρα, δεν είναι όλοι οι μετανάστες Μουσουλμάνοι, αλλά αποτελούν ένα μεγάλο τμήμα και η υψηλή γεννητικότητά τους, που κατά μέσο όρο είναι 4 παιδιά ανά μητέρα – θα παρατηρήσατε ότι δεν είπα ανά ζευγάρι επειδή οι Μουσουλμάνοι μπορούν να διεκδικούν επιδόμτα πρόνοιας και στέγασης για μέχρι 4 συζύγους και απεριόριστο αριθμό παιδιών, ακόμη κι αν η πολυγαμία είναι παράνομη στη Βρετανία – κι όλα αυτά αν συνδυαστούν με την ανεξέλεγκτη μετανάστευση διπλασιάζουν ουσιαστικά τον πληθυσμό τους κάθε δεκαετία από το 1960, όταν υπήρχαν μόνο 80.000 Μουσουλμάνοι στη Βρετανία. Έως το 1990 αυτά η τάση είχε αυξήσει τον πληθυσμό τους σε 1 εκατομμύριο και έως το 2000 σε σχεδόν 2 εκατομμύρια. Μια πρόσφατη έρευνα εκτίμησε ότι υπάρχουν περίπου 3-4 εκατομμύρια Μουσουλμάνοι στη Βρετανία αν κι αυτά στοιχεία μπορούν εύκολα να αμφισβητηθούν και πιθανό είναι πολύ υψηλότερος ο αριθμός τους.

Αυτό είναι ο λόγος που τα επόμενα 50 χρόνια δε θα μοιάζουν σε τίποτα με τα τελευταία 50 χρόνια. Όταν ο αριθμός των Μουσουλμάνων διπλασιάστηκε από 100.000 σε 200.000 οι μόνοι που πραγματικά επηρεάστηκαν ήταν οι ντόπιοι Βρετανοί που ζούσαν στους νεοφανείς θύλακες Μουσουλμάνων. Αλλά όταν τα 3 εκατομμύρια του σήμερα γίνουν έξι εκατομμύρια έως το 2020, μετά γίνουν 12 εκατομμύρια, μετά γίνουν 24 εκατομμύρια, τότε όλοι θα επηρεαστούν επειδή σε κείνο το σημείο θα έχουμε χάσει τη χώρα μας.

Και τα πράγματα γίνονται ακόμη χειρότερα. Οι γηγενείς Βρετανοί έχουν το πολύ 1,5 παιδιά ανά ζευγάρι, πράγμα που σημαίνει ότι η γενιά που γεννιέται σήμερα είναι 25% λιγότερη από τη γενιά των γονιών τους. Οι πληθυσμιακές πυραμίδες των περισσότερων ευρωπαϊκών χωρών έχουν αναστραφεί, δηλαδή υπάρχουν περισσότεροι ηλικιωμένοι από ό,τι νέοι. Στα δημογραφικά στοιχεία των Μουσουλμάνων, ωστόσο, οι πληθυσμιακές πυραμίδες είναι σωστές, με τους νέους να ξεπερνούν αριθμητικά κατά πολύ τους μεγαλύτερους.

Αν κοιτάξουμε τον πληθυσμό της Μεγάλης Βρετανίας κάτω από την ηλικία των 40 είναι ως εξής:

Γηγενής πληθυσμός το 2012: 25,5 εκατομμύρια.

Μη γηγενής πληθυσμός το 2012: 6,75 εκατομμύρια.

Αν προβάλλουμε αυτά τα στοιχεία για εκείνους που είναι κάτω των 40 έως το 2030, λαμβάνοντας υπόψη το μειούμενο πληθυσμό μας και την αύξουσα δημογραφική τάση των Μουσουλμάνων – και το 2030 είναι μόνο 18 χρόνια από τώρα – τότε βρισκόμαστε μπροστά σε μια καταστροφή:

Γηγενής πληθυσμός το 2030: 19 εκατομμύρια.

Μη γηγενής πληθυσμός το 2030: 13,5 εκατομμύρια.

Αλλά και πάλι γίνονται χειρότερα τα πράγμα. Πρώτα πρέπει να λάβουμε υπόψη μας ότι περίπου 250.000 ντόπιοι Βρετανοί απόλυτα αηδιασμένοι από το πολυπολιτισμικό κράτος της Βρετανίας μεταναστεύουν κάθε χρόνο και αν η μετανάστευση από τον τρίτο κόσμο συνεχίσει με τον ίδιο ρυθμό τα στοιχεία θα είναι ως εξής:

Γηγενής πληθυσμός το 2030: 15 εκατομμύρια.

Μη γηγενής πληθυσμός το 2030: 23,5 εκατομμύρια.

Οι αριστεροί φιλελεύθεροι και πάλι θα χλευάσουν. Και τι έγινε; Θα πουν. Αυτό δε σημαίνει τίποτα, είναι απλώς η πραγματοποίηση της πολυπολιτισμικότητας και ως εκ τούτου θα πρέπει να το γιορτάσουμε εκτός αν είσαι μισαλλόδοξος και ρατσιστής. Αλλά ας υποθέσουμε ότι έχουν λάθος, ας υποθέσουμε ότι πορωμένοι νεαροί Ισλαμιστές δε συμμερίζονται τις κούφιες απόψεις των αριστερών φιλελεύθερων για την πολυπολιτισμικότητα και αντίθετα προτιμούν να καθιερώσουν μια πιο βάναυση μορφή ισλαμικής μονοπολιτισμικότητας.

Χρησιμοποιώ τα στοιχεία για το νεαρό πληθυσμό για δυο λόγους. Ο πρώτος είναι για να δείξω το άμεσο δημογραφικό μας μέλλον, ο δεύτερος είναι για να τραβήξω την προσοχή στο γεγονός ότι η ηλικία των 18-40 χρόνων είναι η μάχιμη ηλικία. Δεν έχει σημασία ότι σήμερα υποσκελίζονται αριθμητικά από τους γκριζομάλληδες αρχαίους Βρετανούς. Το μόνο που έχει σημασία είναι ότι θα έχουν ξεπεράσει αριθμητικά τους νέους ιθαγενείς που θα μπορούν να υπερασπιστούν τη χώρα.

Πρόκειται για δεξιά υστερία; Δεξιά παράνοια; Σίγουρα όχι. Οι άνθρωποι που έχουν αντίληψη της πραγματικότητας και γνώση καταλαβαίνουν ότι η ανθρώπινη ιστορία είναι πόλεμος. Οι αριστεροί, βυθισμένοι στον αφελή συναισθηματισμό τους, τη φαντασία και την άγνοια, νομίζουν ότι το μέλλον του ανθρώπου είναι ειρηνικό παρά το γεγονός ότι οι συγκρούσεις υποκινούνται πάντα από φυλετικές, θρησκευτικές και εδαφικές βλέψεις.

Ήδη αντιμετωπίζουμε αυτό το φυλετικό και θρησκευτικό διαχωρισμό παντού.  Μελέτες αναφέρουν ότι το 40% των Βρετανών Μουσουλμάνων ζουν υπό το νομικό καθεστώς Σαρία.  Υπάρχουν αδιάκοπες ειδήσεις για τη ριζοσπαστικοποίηση των νεαρών Μουσουλμάνων στη Βρετανία, τους βλέπουμε να πανηγυρίζουν στους δρόμους της ΜΕΓΑΛΗΣ ΒΡΕΤΑΝΙΑΣ ύστερα από της μαζική δολοφονία της 9/11, αδιάκοπες ειδήσεις για τη ματαίωση τρομοκρατικών επιθέσεων ύστερα από τις επιθέσεις αυτοκτονίας με τις βόμβες στο μετρό του Λονδίνου που σκοτώθηκαν 52 άνθρωποι και τραυματίστηκαν 700, αδιάκοπες ειδήσεις για Τζαμιά που πουλάνε βιβλία που καλούν σε ανατροπή της δημοκρατίας στη Βρετανία, τη δολοφονία Βρετανών Εβραίων και των ομοφυλόφιλων, την υποταγή των μη Μοσουλμάνων άπιστων και την επιθυμία για εγκαθίδρυση ενός παγκόσμιου Ισλαμικού χαλιφάτου.

Κι όλα αυτά σήμερα. Άραγε τι θα δούμε τις ερχόμενες δεκαετίες, όταν οι Μουσουλμάνοι γίνουν πλειοψηφία στην πολύ σημαντική ηλικία των 18-40? Φτάνει να κοιτάξουμε τριγύρω για να πάρουμε την απάντηση. Ας δώσω μόνο ένα παράδειγμα, τον Λίβανο, ο οποίος ήταν παλιά μια χώρα με τους περισσότερους να είναι Χριστιανοί. Με τη δημογραφική αύξηση όμως των Ισλαμιστών, άρχισαν να απαιτούν τον έλεγχο, ο οποίος το 1975 προκάλεσε ένα 15ετή θρησκευτικό εμφύλιο πόλεμο που κόστισε τις ζωές στο 10% του πληθυσμού και τραυμάτισε το 33% – μισοί από τους οποίους με μόνιμες σωματικές ικανότητες. Ολόκληρη η χριστιανική ηγεσία εξορίστηκε, δολοφονήθηκε ή εξορίστηκε.

Αυτό είναι το μέλλον μας; Οι βρετανικές υπηρεσίες ασφαλείας δε θα είναι ικανές να εμποδίζουν τις τρομοκρατικές επιθέσεις για πάντα και όταν η επόμενη ξεφύγει από τον έλεγχο και πραγματοποιηθεί τότε περιμένω σίγουρα να δω εξαγριωμένους ιθαγενείς Βρετανούς να δολοφονούν ένα Μουσουλμάνο κάπου στη Βρετανία ή να καίνε ένα τζαμί. Κι έτσι θα ξεκινήσει η μακρά ολίσθηση προς τον εμφύλιο πόλεμο, η ανταπόδοση των βιαιοτήτων που θα γίνουν προοδευτικά όλο και πιο άγριες, πριν ολόκληρη η χώρα γίνει Λίβανος ή πιο πρόσφατα Γιουγκοσλαβία, η οποία φυσικά κατατμήθηκε για εθνοφυλετικούς και θρησκευτικούς λόγους.

Αυτή η άποψη για το μελλοντικό Αρμαγεδώνα θα γελοιοποιηθεί από τους φλιελεύθερους αριστερούς, οι οποίος συνεχίζουν να μας βομαρδίζουν με το ψέμα ότι το Ισλάμ είναι μια θρησκεία ειρήνης, παρά τις καθόλα ιστορικές αποδείξεις που υπάρχουν ενάντια σε αυτή τη φανταστική ιδέα. Όμως το Ισλάμ δεν είναι μια θρησκεία ειρήνης – είναι μια πολιτική, κοινωνική και δομική τάξη επιβολής της θρησκευτικής ανωτερότητας και του ιμπεριαλισμού. Το Ισλάμ στην πιο ουσιαστική του μορφή δεν είναι διαφορετικό από το Ναζισμό, στην επιθυμία του για παγκόσμια επιβολή της θρησκευτικής ανωτερότητας που λέει ότι οι γυναίκες είναι μόνο για την κρεβατοκάμαρα, την κουζίνα και το χώρο προσευχής, οι ομοφυλόφιλοι και οι Εβραίοι πρέπει να εξοντωθούν και όλοι άλλοι που δεν πιστεύουν να ζουν ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας.

Στην πραγματικότητα το Ισλάμ είναι χειρότερο από το ναζισμό γιατί ούτε και οι πιο κακοί Ναζί δεν υποστήριζαν το λιθοβολισμό μέχρι θανάτου των μοιχαλίδων γυναικών.

Επομένως, τι μπορούμε να κάνουμε για τη Βρετανία; Ακόμη και να μιλάμε γι’ αυτό το θέμα θα χαρακτηριστούμε αμέσως ως ρατσιστές ή ισλαμόφοβοι, τα οποία και τα δυο αποτελούν τώρα αδικήματα σκέψης που οδηγούν σε ποινές φυλάκισης. Η κυβέρνηση και τα μέσα ενημέρωσης υπάρχουν τώρα με σκοπό να δαιμονοποιούν οποιοδήποτε πρόσωπο οποιοδήποτε πρόσωπο συζητάει για τα πολύ πραγματικά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε και οι πολιτικοί μας, ενόψει του βραχυπρόθεσμου εκλογικού τους συμφέροντος είναι επιρρεπείς να σπρώχνουν κάτω από το χαλί τις μακροπρόθεσμες αναπόφευκτες καταστροφές.

Αλλά είναι πολύ σημαντικές για να αδιαφορήσουμε. Οι πραγματικές ζωές των παιδιών μας εξαρτώνται τις πράξεις μας σήμερα και ελάχιστα πράγματα υπάρχουν στο ορατό μέλλον που δίνουν μια απάντηση. Οι φιλελεύθεροι/αριστεροί πολιτικοί είναι ευτυχείς με τη βραχυπρόθεσμη κατάσταση επειδή η μαζική μετανάστευση του δίνει μαζικές ψήφους.

Οι συντηρητικοί απλώς αρνούνται να μιλήσουν για αυτό, ή αν το κάνουν, είναι μονο για να προωθήσουν την πρόσβαση της ισλαμικής Τουρκίας στην Ε.Ε. Υπάρχει μόνο ένα κόμμα που θα μιλήσει για τα καταστροφικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η Βρετανία – το Βρετανικό Εθνικό Κόμμα, αλλά αυτό έχει πολύ σωστά περιθωριοποιηθεί στα μάτια των τίμιων Βρετανών επειδή η ιστορία του ΒΕΚ έχει σχέση με το γνήσιο φυλετικό μίσος μαζί με το γεγονός ότι ο ηγέτης τους, με πολύ ασυνήθιστο τρόπο, είναι αρνητής του Ολοκαυτώματος.

Το γεγονός αυτό αφήνει μόνο του ένα μόνο κόμμα, το Βρετανικό Κόμμα Ελευθερίας. Θέλουμε να σταματήσουμε πλέον τη μαζική μετανάστευση και θέλουμε να σταματήσουμε την ισλαμοποίηση της Βρετανίας. Μπορούμε να το κάνουμε αυτό με το να απαγορεύσουμε την ανέγερση άλλων τζαμιών, να απελάσουμε κάθε ξένο Μουσουλμάνο τρομοκράτη κι εγκληματία, να αρνηθούμε την καταβολή επιδομάτων σε πολύγαμους Μουσουλμάνους με μεγάλες οικογένειες και κλείνοντας τα τζαμιά που ανακαλύπτεται να προάγουν τη βία και την εξέγερση. Εν ολίγοις, να δυσκολέψουμε την παραμονή στη χώρα για τους Μουσουλμάνους που θέλουν να μας βλάψουν.

Ναι, αυτό ηχεί δύσκολο, αλλά χωρίς τέτοια δράση βαδίζουμε στο εγγύς μέλλον σε εμφύλιο πόλεμο, ο οποίος μπορεί να είναι πολύ-πολύ χειρότερος από τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας.

Δεν κάναμε τις τεράστιες θυσίες την περίοδο 1939-1945 για υποταγούμε μειλίχια, λίγες δεκαετίες αργότερα, σε μια ακόμη αντιδημοκρατική ιδεολογία που αποπνέει ναζισμό. Δεν πρόκειται να αφήσουμε να συμβεί αυτό – απλά και ξάστερα. Αφυπνίζουμε την πλειοψηφία και για χάρη όχι μόνο των εαυτών μας αλλά και των παιδιών και των εγγονών μας δεν πρόκειται να αφήσουμε το Ισλάμ να αποκτήσει μεγαλύτερο έλεγχο της Μεγάλης Βρετανίας.

Η Αμερική έχει ορισμένα περισσότερα πλεονεκτήματα από εμάς. Η πρώτη Τροπολογία του Συντάγματός σας εγγυάται τον ελεύθερο λόγο. Έχετε στατιστικά λιγότερους Μουσουλμάνους από την Βρετανία και το πιο σημαντικό έχετε πίστη. Ο ιουδαιοχριστιανισμός αποτελεί εδώ ακόμη μια δύναμη που μπορεί να στηριχτεί πάνω της κανείς. Στη Βρετανία, η αριστερά που θριαμβολογεί για την υποβάθμιση της θρησκείας μερικά χρόνια πριν και την ήττα του Χριστιανισμού ως κινητήρια δύναμη της Βρετανίας έχει αφαιρέσει ένα σημαντικό εμπόδιο στο Ισλάμ.

Ελπίζω, ελπίζω  ότι δε θα πάμε ακόμη μακρύτερα, ακόμη κι αν ο Μαρκ Στάιν[19] μας έχει ήδη ξεγράψει, αλλά θα κλείσω ζητώντας από τους Αμερικανούς να κοιτάζουν πολύ προσεκτικά το τι συμβαίνει στην Ευρώπη και τη Βρετανία και να ζητώ να μπει ένα τέρμα σήμερα, άμεσα, αυτή τη στιγμή, σε οποιαδήποτε δημογραφική ή ιδεολογική αύξηση του Ισλάμ στη Γη της Ελευθερίας. Σας θερμοπαρακαλώ να μην κάνετε τα ίδια ηλίθια λάθη που κάνουν οι αφελείς και δόλιοι Ευρωπαίοι πολιτικοί.

Θα παλέψω για τη Βρετανία αλλά δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι η Βρετανία και η Ευρώπη μπορεί να σωθεί και αν νικηθούμε και η Αμερική νικηθεί λίγο μετά τότε θα νικηθεί ο Δυτικός Πολιτισμός – ο πιο ανθρώπινος, ηθικός και αξιοπρεπής πολιτισμός στην ιστορία του ανθρώπινου είδους – και θα αντικατασταθεί από το Ισλάμ, την πιο βάρβαρη, οπισθοδρομική και ολοκληρωτική εξουσία παθολογικής απανθρωπιάς που θα γυρίζει τη Δύση στην εποχή του μεσαίωνα. Έτσι παρακαλώ Αμερική, μην αφήσεις να συμβεί και σε σένα αυτό που συμβαίνει στη Βρετανία. Παρατήρησε, αξιολόγησε, άκουσε και μάθε.


[1] Όπως αναφέρει ο Πιερ-Αντρέ Νταγκιέφ, ο Ταρίκ Ραμαντάν δεν είναι παρά ένας ισλαμιστής με εξανθρωπισμένο πρόσωπο και φωτογένεια που παίζει με επιδεξιότητα το χαρτί του «διαλόγου». Ο αδελφός του, ωστόσο, ο Χανί Ραμαντάν, πιο αποκαλυπτικός δηλώνει ότι «οι άνθρωποι, όποιες κι αν είναι οι φυλές και το χρώμα τους, δεν μπορούν πραγματικά να γίνουν ανθρώπινα όντα παρά αν επιλέξουν να συμμορφωθούν στη θεία θέληση (εν. Ισλάμ)». Τα δυο αδέλφια, σύμφωνα με τις δηλώσεις του τελευταίου, δεν είναι παρά όψεις του ίδιου νομίσματος!
[2] Ήδη ένα παρακλάδι της Αλ Κάιντα ανέλαβε επίσημα την ευθύνη.
[3] Σχετικά με τη τακτική της εξαπάτησης που καθιερώνεται ήδη από το Κοράνι, μας λέει ο Κόνια (ό.π. σελ. 340) «η τακίγια σημαίνει εξαπάτηση προς όφελος του Ισλάμ. Οι τζιχαντιστές, στα εκπαιδευτικά εγχειρίδιά τους, διδάσκονται να λένε ψέματα ισχυριζόμενοι ότι δεν υπάρχει θρησκευτική καταπίεση, να κατασκευάζουν ιστορίες για το πώς οι τους κακομεταχειρίζονται όταν τους συλλαμβάνουν, να κρύβουν την πραγματική τους αποστολή στους άπιστους κ.ο.κ.».  Σε αυτήν την οργανωμένη συγκινησιακή πανούκλα οι αριστεροί συμπαρατάσσονται ενεργά υπερασπιζόμενοι τους Ισλαμοφασίστες και καταγγέλλοντας έμμεσα ή άμεσα τα πραγματικά θύματα της βίας τους. Τη συνήθη αυτή τακτική είχε περιγράψει κι ο Ράιχ παλαιότερα όταν οι ερυθροφασίστες ενώ ήταν στην πραγματικότητα οι επιτιθέμενοι παρουσίαζαν τους αμυνόμενους ως τους πρωταίτιους κι εγκληματίες (π.χ. ο πόλεμος στην Κορέα).
[4] Δυστυχώς, στην Ελλάδα, τη χώρα με τον έντονο αντιαμερικανισμό και ανθεβραϊσμό, τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα…
[5] Έτσι μπορεί να εξηγηθεί και το προφανώς παράδοξο να δαιμονοποιείται από τους Ισλαμιστές η Αμερική κι όχι για παράδειγμα η τέως Σοβιετική Ένωση ή Ρωσία, με μακρά παράδοση στη στυγνή καταπίεση των Μουσουλμάνων.
[6] Την ίδια περίοδο με αυτή των μεγάλων εκκαθαρίσεων στο σοβιετικό στρατόπεδο (1936-1939), ο Αλ Χουσεϊνί εξαπέλυσε μια τεράστια επιχείρηση εκκαθάρισης των μετριοπαθών Αράβων της Παλαιστίνης, οπαδών του αντιπάλου του Νασασίμπι.
[7] Αξίζει εδώ να αναφερθεί ότι η διδακτορική διατριβή του φημολογούμενου ως «μετριοπαθούς» Μαχμούντ Αμπάς σε σοβιετικό πανεπιστήμιο είχε τίτλο «Η άλλη όψη: οι κρυφές σχέσεις μεταξύ Ναζισμού και Σιωνισμού» (!!!) και, εννοείται ότι, εκτός του ότι αμφισβητεί τους αριθμούς των Εβραίων νεκρών από το Ολοκαύτωμα υπαινίσσεται συμπαιγνία των ναζιστών και των σιωνιστών για τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ! Αργότερα δικαιολογήθηκε ότι αυτά που έγραψε τα έγραψε επειδή ήταν σε πόλεμο με το Ισραήλ. Ωστόσο, δεξί χέρι παλαιότερα του σφαγέα της Νταμούρ Αραφάτ, θα έπρεπε να γνωρίζει από σίγουρο «χέρι» ποιος προωθούσε συστηματικά τη γενοκτονία των Εβραίων ως στενός συνεργάτης του Χίμλερ.
[8] Ο Νάσερ, μέλος του φιλοναζιστικού κόμματος «Νέα Αίγυπτος» και εκ των ιδρυτών της φιλοναζιστικής παραστρατιωτικής οργάνωσης «Ελεύθεροι Αξιωματικοί» μετέτρεψε την Αίγυπτο σε ασφαλή παράδεισο για πολλούς διωκόμενους για εγκλήματα πολέμου Γερμανούς Ναζί.
[9] Ομάρ σύμφωνα με το μεγάλο χαλίφη Ομάρ, ο οποίος ήταν θανάσιμος εχθρός των Εβραίων και Αμίν εις μνήμη του Μεγάλου Μουφτή της Ιερουσαλήμ Αλ Χουσεϊνί που επιμελήθηκε το γενοκτονικό σχέδιο των Ναζί.
[10] Διαβάστε το βιβλίο του Τιμ Τζουλιάδη «Οι εγκαταλειμμένοι» που μιλάει για την τραγική μοίρα των κομμουνιστών των Η.Π.Α. που αποφάσισαν να ζήσουν τη χίμαιρά τους στη χώρα του «υπαρκτού σοσιαλισμού» με ολέθρια γι’ αυτούς κατάληξη.
[11] Ως τέτοια εννοείται κάθε φυσική διαδικασία προαγωγής της ζωής όπως η φυσική σεξουαλικότητα, η αγάπη, η ευγένεια, η γενναιοδωρία, η παραγωγική εργασία, η τιμιότητα, η επιτυχία που έχει έρθει με κόπο, η χαρά και απόλαυση της ζωής, η ειλικρίνεια, η συσσώρευση και επανεπένδυση γνώσεων και πλούτου κ.λπ.
[12] Φτάνει να δει κανείς ποιοι ψυχοπαθείς τρομοκράτες διαπράττουν τα πιο ειδεχθή μαζικά εγκλήματα χωρίς κανένα οίκτο και σε τι συνίσταται η ιδεολογική συγκάλυψη των αποτρόπαιων πράξεών τους.
[13] Χαρακτηριστική είναι η στάση τους στην καταπάτηση των ελευθεριών του λόγου. Ενώ προσποιούνται ότι θα πρέπει να υπάρχει «ελευθερία έκφρασης» από τις μειονότητες ακόμη κι όταν αυτό συνιστά εξευτελισμό της γυναικείας προσωπικότητας (π.χ. νικάμπ κ.λπ.) δε βγάζουν άχνα όταν απειλείται η ζωή ενός γελοιογράφου που τόλμησε να σχεδιάσει κωμικά σκίτσα του προφήτη Μωάμεθ.
[14] Η οποία καθόλου τυχαία είχε διακριθεί τη δεκαετία του ’80 στο κίνημα για τον πυρηνικό αφοπλισμό που, στην ουσία δεν ήταν παρά η μονόπλευρη απαίτηση για υποχωρητικότητα της Δύσης. Η οργάνωση «Εκστρατεία για τον Πυρηνικό Αφοπλισμό» έχει κατηγορηθεί ότι λάμβανε χρηματοδοτήσεις από χώρες του κομμουνιστικού μπλοκ.
[15] Όπως είπε ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Νετανιάχου εκείνο που είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό με αυτή τη δήλωση είναι «η σύγκριση μεταξύ μιας ηθελημένης σφαγής παιδιών, συμπεριλαμβανομένου της χαριστικής βολής σ’ ένα κορίτσι και των με χειρουργική ακρίβεια εκτελούμενων αμυντικών ενεργειών του Ισραηλινών Ένοπλων Δυνάμεων (IDF) που έχουν στόχο τρομοκράτες που χρησιμοποιούν παιδιά ως ανθρώπινες ασπίδες».
[16] Υπάρχουν και χειρότερα για τη Βρετανία. Μια 56χρονη καθηγήτρια ζήτησε από τους μαθητές της να κρατήσουν 1 λεπτό σιγή για τον εξτρεμιστή ψυχοπαθή επειδή ήταν «θύμα μιας δυστυχούς παιδικής ηλικίας». Καμία κουβέντα από αυτή τη δασκάλα για τα αθώα θύματά του, φυσικά αλλά και μια τέλεια δικαιολογία για την υπεράσπιση όλων των παρανοϊκών μαζικών δολοφόνων της Ιστορίας που υπήρξαν θύματα παράλληλα παιδικής κακοποίησης, όπως για παράδειγμα ο Χίτλερ, ο Στάλιν, ο Μάο ή ο Σαντάμ Χουσεϊν! Ως ευθεία επαγωγή αυτού του παραλογισμού δεν είναι παρά η υποχρέωση των νέων γενιών να αποτίνουν τιμή στους παραπάνω εγκληματίες λόγω του βασανισμένου παιδικού τους παρελθόντος!
[17] Μια χώρα που – μοιάζει απίστευτο για τον 21ο αιώνα που διανύουμε – επιτρέπει τη λειτουργία 85 «τοπικών» δικαστηρίων επιβολής του νόμου Σαρία και από το 2008 έχουν καταγραφεί 17.000 περιστατικά εγκλημάτων (παραβίασης ισλαμικής) τιμής!
[18] Ο Άντριου Νίδερ (Andrew Neather) ήταν εκτός των άλλων και ειδικός σύμβουλος της πρώην Υπουργού Μετανάστευσης Μπάρμπαρα Ρος (1999-2001).
[19] Συντηρητικός πολιτικός σχολιαστής που έχει γράψει αρκετά βιβλία με κριτική άποψη σχετικά με τη μετανάστευση και το Ισλάμ. Ένα από τα σημαντικότερα, το «Η Αμερική μόνη – Το τέλος του κόσμου όπως τον ξέρουμε», αναφέρεται στο δυσοίωνο μέλλον της Ευρώπης και της Βρετανίας ειδικότερα για το οποίο μιλάει ο Γουέστον.
Posted in Επικαιρότητα, Ευραβία, Ισλάμ, Κοινωνία, Πολιτική, Συγκινησιακή Πανούκλα, Σαχαρασία | Σχολιάστε

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΥΠΕΡΘΕΡΜΑΝΣΗ;;; Ή ΜΗΠΩΣ, ΠΩΣ ΝΑ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΤΕΙΤΕ ΓΙΑ ΤΟ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΟ ΚΡΥΟ;

Παρά το συνεχιζόμενο κρύο και τις ακραίες θερμοκρασίες που σημειώθηκαν αυτό το χειμώνα στην Ελλάδα μέσα στα τελευταία πενήντα χρόνια κάποιοι εξακολουθούν να ανησυχούν έντονα για το φαινόμενο του θερμοκηπίου (σύμφωνα με την πρόσφατη ορολογία: «κλιματική αλλαγή»[1]). Όλο το χειμώνα, ωστόσο, ακούγαμε για απίστευτα χαμηλές θερμοκρασίες, κύματα πολικού ψύχους που σάρωναν την Ελλάδα και τη Βουλγαρία για νεκρούς στην Ουκρανία από το κρύο αλλά και αλλού. Ρεκόρ χαμηλής θερμοκρασίας, είχαμε και στον Καναδά αλλά και στην Αλάσκα! Φυσικά, αυτά δεν είναι μόνο πρόσφατα περιστατικά. Το 2011 ήταν το ψυχρότερο έτος παγκοσμίως από το 2000! Για παράδειγμα, η Μόσχα είχε το ψυχρότερο χειμώνα των 100 τελευταίων ετών ενώ στη Ν. Ζηλανδία καταγράφηκαν οι πιο χαμηλές θερμοκρασίες στην ιστορία της και χιόνισε για πρώτη φορά ύστερα από 70 χρόνια! Αυτές οι αλλαγές προφανώς δεν έχουν σχέση αιτίας-αποτελέσματος με την αύξηση του CO2. Όταν οι συγκεντρώσεις του CO2 ήταν 10 φορές υψηλότερες από σήμερα στον πλανήτη μας ξεκινούσε μια από τις πιο ψυχρές εποχές παγετώνων.

Ίσως γνωρίζουν οι περισσότεροι το σκάνδαλο που ξέσπασε πριν λίγα χρόνια, όταν διακεκριμένα επιστημονικά μέλη και «θεμελιωτές» της θεωρίας για την υπερθέρμανση του πλανήτη αντάλλασσαν μεταξύ τους μηνύματα που έδειχναν μαγείρεμα στοιχείων, ερευνητικών αποτελεσμάτων από τα κλιματολογικά μοντέλα τους και  εν γένει φανέρωναν μια παντελώς ανήθικη επιστημονικά στάση. Ήταν όταν στα μέσα Νοεμβρίου του 2009, κάποιοι χάκερς υπέκλεψαν εμπιστευτικό υλικό (περίπου 3.000 ντοκουμέντα και 1.079 e-mails που αντάλλαξαν αυτοί που θεωρούνται μεταξύ των κορυφαίων επιστημόνων που ασχολούνται με την κλιματική αλλαγή) από τους υπολογιστές του Τμήματος Κλιματικής Έρευνας του Πανεπιστημίου East Anglia και το διοχέτευσαν στο ίντερνετ. Ο κόσμος βρέθηκε τότε μπροστά στο ξεσκέπασμα μιας απεχθούς αντιεπιστημονικής και συνωμοτικής στάσης, η οποία δε συνάδει ούτε κατά διάνοια με τη στάση έντιμων επιστημόνων που ψάχνουν αποκλειστικά και μόνο την αλήθεια.  Η χειραγώγηση των επιστημονικών δεδομένων είχε καταγγελθεί και από ανθρώπους που βρίσκονταν πολύ κοντά στον κύκλο των επιστημόνων που προωθούσαν τη θεωρία περί ανθρωπογενούς φαινομένου του θερμοκηπίου, όπως ο τέως επικεφαλής επιστήμονας της NASA Δρ John Theon, ο οποίος προΐστατο του ακτιβιστή-επιστήμονα James Hansen, πρωτοστάτη αυτής της αναπόδεικτης επιστημονικά θεωρίας.

Ωστόσο, οι μετέπειτα ανεξάρτητες επιστημονικές έρευνες «πέτυχαν» να απαλλάξουν την ερευνητική ομάδα του Πανεπιστημίου υιοθετώντας το απίστευτο πόρισμα ότι «η ακρίβεια και η τιμιότητά τους (ενν. των κατηγορούμενων επιστημόνων) δεν τίθενται υπό αμφισβήτηση»! Ακόμη κι έτσι, όμως, η τελευταία έρευνα τους επικρίνει επειδή «δεν χαρακτηρίζονταν από διαφάνεια σε επαρκή βαθμό και δε βοηθούσαν και τηρούσαν αμυντική στάση», όταν απαντούσαν σε ερωτήσεις για την εργασία τους!!!

Ύστερα ήρθαν νεώτερα στοιχεία που έδειχναν ότι οι εκτιμήσεις για το λιώσιμο των παγετώνων στα Ιμαλάια ήταν υπερβολικές και βασίστηκαν σε σοβαρά λάθη κι ότι η IPCC δεν πραγματοποιεί δικές της έρευνες, αλλά συντάσσει εκθέσεις με βάση τις εργασίες 3.000 και πλέον επιστημόνων από όλο τον κόσμο.

Επίσης πρόσφατη έρευνα δείχνει το μάλλον αυτονόητο: η πολυπλοκότητα των κλιματολογικών δεδομένων και η μεταβλητότητα του κλιματικού συστήματος είναι τέτοια που βγάζει συστηματικά άχρηστα τα μαθηματικά μοντέλα μακροπρόθεσμης πρόγνωσης των επιστημόνων και απαιτούνται ακόμη περισσότερες έρευνες.

Το κερασάκι στην τούρτα ήρθε όταν πρόσφατα η Βρετανική Μετεωρολογική Υπηρεσία (Met Office) και η Μονάδα Κλιματικής Έρευνας του Πανεπιστημίου της Ανατολικής Αγγλίας επιβεβαίωσαν ότι, ύστερα από μετρήσεις από περισσότερους από 30.000 σταθμούς μέτρησης,  η αυξητική τάση της παγκόσμιας θερμοκρασίας έληξε το 1997!!! Είπατε τίποτα; Ή μάλλον, ακούσατε κάτι δυνατά;

Πραγματικά είναι πολλά αυτά που θα μπορούσαν να γραφτούν σχετικά με την ασυνέπεια, προχειρότητα κι ανεντιμότητα που έχουν χειριστεί πολλοί επιστήμονες  αυτό το τόσο σοβαρό θέμα, εν χορδαίς και οργάνοις εννοείται πάντα με πολιτικούς, οικολόγους ακτιβιστές και διαπλεκόμενες επιχειρήσεις. Ας περιοριστούμε εδώ να αναφέρουμε ότι ένα πλήθος (πάνω από 1.000) διακεκριμένων επιστημόνων απ’ όλον τον κόσμο – μεταξύ τους και ο Δρ ΝτεΜέο – ειδικών περιβαλλοντολόγων, μετεωρολόγων και κλιματολόγων, μερικοί από τους οποίους ήταν πρώην μέλη της «αμαρτωλής» Διακυβερνητικής Επιτροπής για την Αλλαγή του Κλίματος (IPCC) έχουν εκφράσει έντονα τις επιστημονικές τους αντιρρήσεις σχετικά με την υποτιθέμενη ανθρωπογενή πρόκληση του φαινομένου του θερμοκηπίου.

Κλείνοντας παραθέτω πιο κάτω μεταφρασμένο ολόκληρο το έξοχο κείμενο της τελευταίας ανάρτησης στο μπλογκ του οργονομιστή ψυχίατρου Τσαρλς Κόνια σχετικά με τον κοινωνικά επικίνδυνο παραλογισμό που υπάρχει σε όλη αυτήν την πολιτικά κατά βάση υποκινούμενη ιστορία. Διαβάστε το…

ΤΟ ΠΡΑΣΙΝΟ ΚΙΝΗΜΑ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΕΠΙΔΡΟΜΗ ΣΥΓΚΙΝΗΣΙΑΚΗΣ ΠΑΝΟΥΚΛΑΣ

Γιατί ορισμένοι επιστήμονες διαβεβαιώνουν ότι η αύξηση του διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα εξαιτίας της ανθρώπινης κατανάλωσης ορυκτών καυσίμων σχετίζεται με την αύξηση της θερμοκρασίας στην ατμόσφαιρα εφόσον είναι λίγες οι αντικειμενικές αποδείξεις που αποδεικνύουν αυτήν τη συσχέτιση; Γιατί οι αριστεροί ιδεολόγοι προωθούν εναλλακτικές πηγές ενέργειας αντί για τα ορυκτά καύσιμα που είναι λιγότερο ενεργειακά επαρκείς πηγές κι ως εκ τούτου οικονομικά πιο δαπανηρές και ελάχιστα ρεαλιστικές; Από τη στιγμή που υπάρχουν ελάχιστες πρακτικές αποδείξεις για να υποστηρίξουν τις δηλώσεις τους, πρέπει να επιμένουν σε αυτές επειδή χρησιμοποιούνται για να προωθήσουν ένα προϋπάρχον σύστημα πίστης και προσωπικές επιδιώξεις. Αυτός ο τρόπος διαστρέβλωσης της αλήθειας είναι ένα τυπικό παράδειγμα συγκινησιακής πανούκλας.

Μια πανουκλιασμένη αντίδραση έχει πάντα έναν καλό λόγο για να δικαιολογηθεί, ένα λόγο που κανείς λογικός άνθρωπος δε θα μπορούσε να διαφωνήσει. Στην περίπτωση του Πράσινου Κινήματος, αυτός ο υποτιθέμενος λόγος είναι η αξία της αντικατάστασης των ορυκτών καυσίμων με μια πιο ωφέλιμη και περιβαλλοντικά καθαρότερη πηγή ενέργειας. Η αληθινή, υποβόσκουσα αιτία, ωστόσο, είναι πολιτική: δηλ. να μετακινήσει τον κυβερνητικό έλεγχο από τον ιδιωτικό τομέα στο δημόσιο, να δώσει περισσότερη εξουσία στην Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση πάνω στους ανθρώπους και, την ίδια στιγμή, να υπονομεύσει το ρόλο της Αμερικής ως παγκόσμιας δύναμης. Εκείνο που παραγνωρίζεται στον υποτιθέμενο λόγο είναι το γεγονός ότι, αυτήν τη στιγμή δεν υπάρχει καλύτερη, ωφελιμότερη και ασφαλέστερη πηγή ενέργειας από τα ορυκτά καύσιμα και ότι όταν μια τέτοια πηγή καταστεί διαθέσιμη το ελεύθερο εμπόριο, κι όχι η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση, θα είναι σε καλύτερη θέση για να την προσφέρει ουσιαστικά στο καταναλωτικό κοινό της Αμερικής.

Κάθε θετική προς τη ζωή ορμή που προέρχεται από το βιολογικό πυρήνα όταν έρχεται στην επιφάνεια συναντά τον ανθρώπινο θώρακα που βρίσκεται στο δευτερογενές, καταστροφικό επίπεδο όπου μετατρέπεται τελικά σε αρνητική προς τη ζωή δύναμη. Το Πράσινο Κίνημα ξεκίνησε ως ένα φυσιολογικό κίνημα για τη βελτίωση της ανθρώπινης επίδρασης στο περιβάλλον. Όταν ήρθε σε επαφή με το θώρακα των ανθρώπων μετατράπηκε σ’ ένα εχθρικό προς τη ζωή πολιτικό κίνημα. Αυτή είναι η μοίρα όλων των πολιτικών κινημάτων.


[1] Αυτός ο φύσει προβληματικός ορισμός – απότοκος του πνεύματος της πολιτικής ορθότητας που βασιλεύει πλέον στο δυτικό κόσμο – υπονοεί κάτι απίθανο: ότι, φυσικά, ο πλανήτης Γη, κάποτε ή τέλος πάντων, μέχρι την απεχθή βιομηχανική επανάσταση, είχε σταθερό κλίμα και τώρα αυτό αλλάζει. Το μείγμα αυτής της μυωπικής επιστημονικά, μηχανο-μυστικιστικής στάσης και πολιτικών επιδιώξεων φυσικά παραγνωρίζει ότι ο πλανήτης Γη ποτέ δεν είχε σταθερό κλίμα από καταβολής κόσμου κι ούτε πρόκειται ποτέ να έχει! Ο πλανήτης μας πάντα δοκιμαζόταν από κλιματικές αλλαγές, περιοδικές, συνεχόμενες και συστηματικές. Πάντα είχε παγετώνες πού αυξάνονταν και μειώνονταν, όπως το ίδιο συνέβαινε και με τη στάθμη των ωκεανών. Το σταθερό κλίμα (!;), μια πραγματικά μηχανο-μυστικιστική έννοια, είναι μια καθαρή φαντασίωση. Το μόνο σταθερό όσον αφορά την κλιματική ιστορία του πλανήτη μας είναι οι διαρκείς αλλαγές τού κλίματος επί εκατομμύρια χρόνια. Η Γροιλανδία, (από την αγγλική λέξη Greenland που σημαίνει “πράσινη γη”) ήταν καταπράσινη και καλλιεργούνταν από τούς Βίκινγκς. Στη Βρετανία (που τα πολυπαραγοντικά  μαθηματικά μοντέλα των καταστροφολόγων τη θέλουν να αποκτά και πάλι μεσογειακό κλίμα), πριν από μερικούς αιώνες το κλίμα ήταν πολύ πιο ήπιο από σήμερα ώστε να καλλιεργούνται σταφύλια από τους Ρωμαίους κ.λπ. και να καλλιεργούν φυτά πού τώρα ευδοκιμούν μόνο στην Μεσόγειο.
Posted in Επιστήμη, Επικαιρότητα, Κοινωνία, Πολιτική, Συγκινησιακή Πανούκλα | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Οι «πατριωτικές» επιθέσεις στον Νταλάρα και άλλους. Μερικές σκέψεις…

Όπως έχω αναφέρει κι αλλού η χώρα μας βρίσκεται σε μια πορεία βαθιάς παρακμής και εκφυλισμού. Κλασικά παραδείγματα οι βίαιες επιθέσεις στον τραγουδιστή Νταλάρα  και στους επισήμους στην παρέλαση στη Ρόδο για τον εορτασμό της ενσωμάτωσης της Δωδεκανήσου στην Ελλάδα  με γιαούρτια, μπουκάλια με νερό ακόμη και καρέκλες από μικρούς Μότζου [1] που καλύπτουν τη φασιστική τους ποιότητα πίσω από την «πατριωτική αγανάκτησή» τους.

Ως συζευγμένη μεταβλητή για την επικράτηση της συγκινησιακής πανούκλας και του κοινωνικού χάους έχουμε την απελπιστική αδράνεια των νευρωτικών μαζών (είτε είναι αστυνομία, είτε θεατές…) και τη μαζοχιστική ή παραιτημένη συμπεριφορά των ίδιων των θυμάτων τους.

Η ελληνική κοινωνία νοσεί. Το λένε χρόνια τώρα. Σήμερα, ωστόσο, κάτω από συνθήκες οικονομικής κρίσης και συναισθηματικής ακινητοποίησης των μαζών, η συγκινησιακή πανούκλα έχει βρει το καλύτερο έδαφος για να εκδηλωθεί κατακλυσμικά. Είναι σαν αυτός ο βαριά άρρωστος οργανισμός – θεωρώντας την ελληνική κοινωνία ως τέτοια – να έχει παραδοθεί στην κατακλυσμική επίδραση ενός λοιμογόνου παράγοντα με τα χαρακτηριστικά Yersinia pestis[2] λίγο πριν το «μοιραίο».

Αλλά δεν είναι μόνο η Ελλάδα που υποφέρει. Η Ελλάδα είναι μια τραγική χώρα αλλά άλλο τόσο είναι και η ήπειρος που αυτή βρίσκεται, η Ευρώπη, που επηρεάστηκε από τον ελληνικό πολιτισμό και σήμερα κλυδωνίζεται σε οικονομικό και πολιτικό επίπεδο από το νότιο μέλος της. Απ’ αυτήν την άποψη, δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω ότι το μέλλον της Ευρώπης είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με αυτό της Ελλάδας. Το όραμα μιας ενωμένης Ευρώπης – ενός σχεδίου αρχικά οικονομικής ένωσης και αργότερα ενός πολιτικοοικονομικού ατελούς και στρεβλού γραφειοκρατικού μορφώματος που γεννήθηκε μέσα από τη νευρωτική ματαιοδοξία μιας πάλαι ποτέ κραταιάς ευρωπαϊκής αποικιοκρατικής δύναμης, της γαλλικής από τη μια και τα ενοχικά συμπλέγματα και καιροσκοπισμούς ενός άλλου τραγικού έθνους, του γερμανικού, από την άλλη – έχει αρχίσει σταδιακά να ξεθωριάζει. Γι’ αυτό και, όπως έχουν αρχίσει να διαισθάνονται μερικοί, έστω και καθυστερημένα, το μέλλον αυτής της ηπείρου θα είναι πολύ διαφορετικό από το πολύ πρόσφατο παρελθόν. Διαβάστε αυτήν την αρκετά καλή ανάλυση, λαμβάνοντας υπόψη όμως ότι γράφτηκε το 2004-2005 και οι εξελίξεις, όσον αφορά την επέκταση της Ε.Ε., είναι κάπως διαφοροποιημένες. Η υπό συνεχή επέκταση  αυτοκαταστροφική Ε.Ε., ωστόσο, έχει αγγίξει τα όρια της Ασίας και λίγο μένει για να ολοκληρωθεί το διεστραμμένο πείραμα της «Ευραβίας» που θα βαλκανοποιήσει μια ολόκληρη ήπειρο καταστρέφοντας ολοσχερώς τις αξίες και τις πολιτισμικές αρχές του Διαφωτισμού που αυτή γέννησε. Είχε προδιαγραφεί η πορεία, εξάλλου, από τη σύναψη του συμφώνου Ευρω-αραβικής φιλίας.

Υπάρχουν αρκετές ιστορικές αναλογίες, κατά την άποψή μου, με την επιδημία βουβωνικής πανώλης που κτύπησε την Ευρώπη το 14ο αι. και της επιδημίας συγκινησιακής πανούκλας που σαρώνει σήμερα ολόκληρο τον κόσμο. Πριν το ξέσπασμα βουβωνικής πανώλης η Ευρώπη βίωνε μια περίοδο άνθισης, με δημογραφική αύξηση, ίδρυση νέων πόλεων που συνοδευόταν παράλληλα από εκχερσώσεις ολόκληρων εκτάσεων και ραγδαία μεταβολή του φυσικού περιβάλλοντος. Άκμαζε η θεολογία, η φιλοσοφία και ο μυστικισμός αλλά όχι η ιατρική και οι φυσικές επιστήμες που ήταν ελάχιστα ανεπτυγμένες, οι δε κοινωνίες ήταν εντελώς ανέτοιμες και οι ορθολογικές λύσεις άγνωστες. Ο «Μαύρος Θάνατος» συνοδεύτηκε παράλληλα, όπως σήμερα, από μια μικρή εποχή  των Παγετώνων.

Μέσα σε αυτά τα πλαίσια και με δεδομένη την άγνοια[3] τόσο της προέλευσης μιας πραγματικής ασθένειας που οφειλόταν σ’ ένα πραγματικό μικρόβιο, ένα θανατηφόρο λοιμογόνο παράγοντα, όσο και της δυνατότητας αντιμετώπισής του, δεν είναι περίεργο που κατέφευγαν σε παράλογες και απονενοημένες μυστικιστικές προσπάθειες επιβίωσης (προσευχές, επίκληση του Θεού για εξιλέωση, άνοιγμα παραθύρων που κοιτούν στο βορά κ.λπ.) και απόδοση της ασθένειας σε κάποιες ομάδες ανθρώπων (π.χ. όμορφες νεαρές κοπέλες).

Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει σήμερα με ό,τι ο Βίλχελμ Ράιχ ονόμασε ως «συγκινησιακή πανούκλα»: κοινωνίες ολόκληρες σπαράσσονται από φρικτές γενοκτονίες (π.χ. Σουδάν, Νταρφούρ), οι Χριστιανοί υποβάλλονται σε αμείλικτες και απάνθρωπες διώξεις στα μουσουλμανικά κράτη ενώ τα δυτικά πλήρως εκφυλισμένα κράτη σιωπούν. Παράλληλα οι Μουσουλμάνοι που έρχονται κατά κύματα στις εκφυλισμένες δυτικές δημοκρατίες έχουν αρχίσει πλέον να επιβάλλουν τους δικούς τους όρους και η επιβολή του νόμου της Σαρία ως de facto γεγονός  δεν είναι πολύ μακριά. Οι βαριά θωρακισμένοι κι ενοχικοί δυτικοί μιλούν για «ανοχή» και «διαφορετικότητα», διανοητικοί όροι που παρακάμπτουν με εγκληματικό τρόπο τα συναισθήματα και την προστασία θεμελιωδών ζωτικών αληθειών και αξιών για τον άνθρωπο, τον Πολιτισμό του και τις κατακτήσεις του. Ο Διαφωτισμός πέθανε στο βωμό του πολιτισμικού σχετικισμού.

Σήμερα υπάρχει σχεδόν παντελής άγνοια των πραγματικών διαστάσεων της ανθρώπινης θωράκισης καθώς και του λοιμώδους χαρακτήρα της συγκινησιακής πανούκλας. Ελάχιστοι γνωρίζουν το πραγματικό ενεργειακό δυναμικό αυτής της πανανθρώπινης ασθένειας που προέρχεται από την ανασχεμένη βιολογική (σεξουαλική) ενέργεια που συγκρατείται σωρευμένη στους μύες (και ιδιαίτερα στο οπτικό τμήμα) του σύγχρονου ανθρώπου. Αυτό που κάνει επιρρεπή τον καθένα στην εκδήλωση αυτής της ασθένειας και τόσο δύσκολο, σχεδόν τιτάνιο, έργο την αντιμετώπισή της, είναι ότι σχεδόν όλοι μας υποφέρουμε από χρόνια σώρευση της ενέργειας που ζητά επίμονα με κάποιο τρόπο διέξοδο. Τα θύματα της συγκινησιακής πανώλης (ΣΠ) επιλέγονται με βάση την αντίστοιχη συγκινησιακή διέγερση  που προκαλούν στους θύτες.

Ωστόσο, ενώ στις αυταρχικές κοινωνίες του παρελθόντος το θύμα προκαλούσε τα φανταστικά ή πραγματικά ανυπόφορα σεξουαλικά αισθήματα στους θύτες του στη σημερινή αντιαυταρχική κοινωνία τα κύρια θύματα είναι βασικά αυτοί που απειλούν τις ανορθολογικές βάσεις της ύπαρξής της: την εκτεταμένη έλλειψη επαφής και τη διαβρωτική επιτρεπτικότητα. Εκεί που παλιά ήταν οι Εβραίοι που «μόλυναν» σήμερα είναι οι Εβραίοι που «εξουσιάζουν». Ενώ στο παρελθόν απειλούνταν η «καθαρότητα» του έθνους σήμερα αυτό που απειλείται είναι η πολυπολιτισμική «ολοκλήρωση» και η «ειρήνη». Σίγουρα, ενώ στο παρελθόν η πολιτική πανούκλα είχε ξεκάθαρα, ως επί τω πλείστον, αντιδραστικά και (κόκκινα ή μαύρα) φασιστικά χαρακτηριστικά σήμερα, ακολουθώντας παραλλαγμένα την προσφιλή τακτική του κόκκινου φασισμού, κρύβεται στο σκοτάδι και μεταμφιέζεται σε «αντιφασιστικές» και «πατριωτικές» οργανώσεις, σε «γενικές» συνελεύσεις και «λαϊκά» δικαστήρια που μιλούν για «κρέμασμα»… Φτάνει να δει κανείς ποια είναι η στάση του εκφυλισμένου διανοητικού κόσμου της Ελλάδας απέναντι σε ξεκάθαρα βίαιες και φασιστικές εκδηλώσεις των «αγανακτισμένων» όταν καίνε βιβλιοπωλεία δεξιών ή εθνικιστών ή όταν επιτίθενται σε εκπροσώπους της πολιτικής ή της τέχνης. Σιγή.

Οι «νύχτες των κρυστάλλων» ξεκινάνε σήμερα κυρίως από τους αριστερούς, σοσιαλιστές «πατριώτες» που υποδεικνύουν ότι αυτοί που μας κυβερνάνε δεν είναι και… τόσο Έλληνες, που στήνουν κρεμάλες έξω από τη Βουλή , που σπάνε, καίνε, καταλαμβάνουν αυθαίρετα κτίρια, σχολεία, πανεπιστήμια, δρόμους κ.λπ.   Ενδεικτικό είναι ότι ακόμη και μετά την αποτρόπαια επίθεση που δέχτηκε ο Νταλάρας, το ενοχικό του φορτίο, ως αριστερού, έπρεπε να ανακουφιστεί προβαίνοντας σε δηλώσεις του τύπου «Θα ήθελα να μη με τοποθετεί ο κόσμος σε πράγματα που δεν έχω τη δυνατότητα να εκφραστώ σωστά. Ίσως να φταίω κι εγώ»! Μοιάζει σα να έχει αποδεχτεί τις επιθέσεις εναντίον του ως τιμωρία παρά ως αδικία κι ως εκ τούτου δεν υπάρχει πλέον δικαιολογία για αντίσταση με κάθε μέσο απέναντί τους! Δε θα μπορούσε να είναι χειρότερα ως προς την υποδοχή αυτών των πανουκλιασμένων επιθέσεων από τα ίδια τα θύματα τους [4].

Οι σύγχρονες μορφές της ΣΠ είναι πολύ πιο επικίνδυνες από το παρελθόν. Σήμερα δεν έχουμε μπροστά μας ένα τόσο εξωφρενικά πομπώδη και υστερικό Χίτλερ ή ένα γλοιώδη σοσιαλιστή κι εθνικοσοσιαλιστή αργότερα Γιούλιους Στράιχερ, τον οποίο αντιπαθούσαν μέχρι και ορισμένοι Ναζί, αλλά διάσπαρτους και ανώνυμους, ως επί τω πλείστον, μικρούς Μότζου, που φαίνονται κοινωνικά «συμπαθείς», «ταλαίπωροι», «ευαισθητοποιημένοι», είναι κατά του «φασισμού» και «εύλογα αγανακτισμένοι» ώστε να κατηγορούν τους αντιπάλους τους ως «δοσίλογους» και «ναζιστές».

Παρ’ όλα αυτά, αυτοί οι καλά κρυμμένοι τύποι δεν είναι δύσκολο να φανερωθούν αν «προκληθούν», όταν για παράδειγμα, ένας νεαρός έφηβος χωρίς πολλή σκέψη τσαλακώσει και πετάξει το «αντιφασιστικό» φυλλάδιο που μοιράζουν αυτοί οι «ευαισθητοποιημένοι» ψευδοφιλελεύθεροι, μέλη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΣΥΡΙΖΑ κ.λπ., που φωνάζουν «Έξω οι φασίστες από τον Πειραιά» στο σταθμό ΗΣΑΠ της ίδιας πόλης στις 8/3, Πέμπτη μεσημέρι.

Τα παραπάνω σηματοδοτούν, κατά την άποψή μου, την αρχή της πτώσης των δυτικών αντιαυταρχικών κοινωνιών με τη σχεδόν ολοκληρωτική επικράτηση του πνεύματος της πολιτικής ορθότητας του πολιτισμικού μαρξισμού και τη σε μεγάλο βαθμό αποκοπή των Ευρωπαίων από το βαθύ βιολογικό τους πυρήνα που πολύ σχηματικά οδηγεί στην άρνηση του ίδιου του παρελθόντος της ηπείρου, των βασικών παραδοσιακών αξιών της (θάνατος στο μισητό Πατέρα), της δημογραφικής συρρίκνωσης με την παράλληλη επιβολή μιας «πολυπολιτισμικής» ταυτότητας που θα διαλύσει εντέλει κάθε ίχνος κοινωνικής συνοχής και ειρηνικής βιωσιμότητας. Κοινωνίες όπου σταδιακά πλέον επικρατούν ανταγωνιστικά αντιθετικές και πολωτικές δυνάμεις που διαλύουν και φθείρουν την οργάνωσή τους, οδηγώντας τη σταδιακά σε όλο και πιο ολοκληρωτικές μορφές διακυβέρνησης.

Ύστερα από την πτώση του επάρατου «Τείχους» και του σιδηρούν παραπετάσματος βλέπουμε τώρα να ξεκινά μια νέα περίοδος συλλογικής αβεβαιότητας, ανασφάλειας και αγωνίας απέναντι σ’ ένα μέλλον που προμηνύει νέες συμφορές για όλους από το ξέσπασμα μιας νέας μορφής ΣΠ.

Υπάρχει μια ελπίδα, ωστόσο, για το ανθρώπινο είδος. Η ελπίδα ότι, όπως μετά το καταστροφικό πέρασμα της Μαύρης Πανώλης από την Ευρώπη πριν από εξακόσια περίπου χρόνια, τόλμησαν οι ιατροί να αγγίξουν το ανθρώπινο σώμα και να εφαρμόσουν την ανατομική εξέταση του ανθρώπινου σώματος για να αντιμετωπίσουν την ασθένεια ορθολογικά, οι μελλοντικοί ιατροί θα τολμήσουν παρόμοια να αγγίξουν τη μυϊκή και χαρακτηρολογική θωράκιση του ανθρώπινου είδους με αντίστοιχα ορθολογικό τρόπο εφαρμόζοντας πρώτιστα την καλύτερη θεραπεία που είναι η πρόληψη της ήδη από την ενδομήτρια ζωή.


[1] Συντομογραφία που υποδεικνύει τον Πανουκλιασμένο Χαρακτήρα και προκύπτει από τα αρχικά του Μοτσένιγκο, του Ιταλού πατρίκιου που κατέδωσε το φιλόσοφο Τζιορντάνο Μπρούνο στην Ιερά Εξέταση και το πραγματικό όνομα του Στάλιν, Τζουγκασβίλι.
[2] Το εντεροβακτήριο, το οποίο θεωρείται ότι προκάλεσε την επιδημία βουβωνικής πανώλης που αποδεκάτισε την Ευρώπη. Προήλθε πιθανότατα από τις στέπες της Μογγολίας.
[3] Ενδεικτικό είναι ότι κανείς από τους γιατρούς της εποχής δεν φανταζόταν τότε ότι η επιδημία μπορούσε να εξαπλώνεται μέσω μόλυνσης από τα ζώα στους ανθρώπους.
[4] Ο Νταλάρας έχει υπάρξει και στο παρελθόν θύμα πανουκλιασμένων επιθέσεων από έναν κλασικό αντιπρόσωπο του είδους, του Τζίμη Πανούση, ο οποίος δεν έχασε και αυτή τη φορά να ρίξει το απεχθές δηλητήριό του, αλλά εκεί αντέδρασε με νομικά μέσα. Η περίπτωση του Πανούση, όμως, δε φαίνεται να έχει καμία ευρεία «λαϊκή» νομιμοποίηση, ωστόσο.
Posted in Επικαιρότητα, Ευραβία, Ισλάμ, Κοινωνία, Πολιτική, Συγκινησιακή Πανούκλα, Σαχαρασία, Τέχνη | Tagged , , , , | 7 σχόλια

Νέο σεμινάριο και διάλεξη του Δρ. ΝτεΜέο στην Ευρώπη

Ο Δρ. Τζέιμς ΝτεΜέο θα επισκεφτεί εκ νέου την Ευρώπη (Γερμανία) παραδίδοντας μια διάλεξη και σεμινάριο στο ενδιαφερόμενο κοινό. Παρακάτω ακολουθεί μεταφρασμένη η ανακοίνωση για το ταξίδι του, την οποία μπορείτε να τη διαβάσετε στα αγγλικά εδώ.

 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Διάλεξη και Σεμινάριο στις 16-17 Μαρτίου 2012, στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Μονάχου στη Γερμανία με θέμα:

«Νέες έρευνες που επιβεβαιώνουν τις επιστημονικές ανακαλύψεις του Βίλχελμ Ράιχ»

 

Από τη δεκαετία του ‘20 έως του ’50, ο Βίλχελμ Ράιχ ακολούθησε ένα μονοπάτι επιστημονικών ανακαλύψεων που έξακολουθεί να έχει ζωτική σημασία για το σύγχρονο κόσμο. Σπουδαστής στο στενό κύκλο του Σίγκμουντ Φρόιντ, κοινωνικός μεταρρυθμιστής και αγωνιστής κατά του φασισμού, ερευνητής της βιοηλεκτρικής φύσης των συναισθημάτων και της σεξουαλικότητας, της βιοφυσικής του καρκίνου και της προέλευσης της ζωής, ο άνθρωπος που ανακάλυψε μια αμφιλεγόμενη ειδική μορφή ενέργειας, την οργόνη, κι εφευρέτης του συσσωρευτή οργονοενέργειας, ο άνθρωπος που κατασκεύασε μια συσκευή για να προκαλεί βροχοπτώσεις σε άνυδρες ή ερημικές περιοχές – αυτές οι ανακαλύψεις του Ράιχ προκάλεσαν τόση αντιπάθεια και παράλογες αντιδράσεις όσο και ανοιχτή έρευνα. Έγινε στόχος με την ίδια μανία από τους ναζί και τους κομμουνιστές της Ευρώπης κι αργότερα από τους κομμουνιστές, τους ψυχίατρους και τον Οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) στην Αμερική. Τα βίβλία του απαγορεύτηκαν και κάηκαν και στις δυο ηπείρους και πέθανε στη φυλακή. Τα δημοφιλή και μεγάλα μέσα ενημέρωσης της εποχής του Ράιχ διέδιδαν κακοήθεις συκοφαντίες και ψέματα γι’ αυτόν που κατέληξαν σε επείγοντα και ανήθικα μέτρα λογοκρισίας και στην πυρά βιβλίων. Η εκτεταμένη δημόσια παραποίηση της εργασίας του συνεχίζεται και σήμερα. Στην πραγματικότητα, τα ευρήματα του Ράιχ έχουν επανειλημμένα επιβεβαιωθεί και επικυρωθεί από ανεξάρτητους επιστήμονες και ιατρούς μέσα σε δεκαετίες μαζί με ανακαλύψεις που απειλούν τις σύγχρονες θεωρίες και τους προστατευμένους επιστημονικούς και ιατρικούς κύκλους.

Η διάλεξη θα έχει θέμα: H επιστήμη του Βίλχελμ Ράιχ: μια νέα άποψη (ή, γιατί το κάψιμο βιβλίων είναι μια κακή ιδέα)

Παρασκευή 16 Μαρτίου 2012, 19:30 έως 22:00

To σεμινάριο θα διεξαχθεί σε δυο μέρη το Σάββατο στις 17 Μαρτίου 2012

1ο μέρος: Οι σεξοικονομικές ανακαλύψεις του Βίλχελμ Ράιχ, όπως επιβεβαιώθηκαν από τη διαπολιτισμική έρευνα του Δρος Τζέιμς ΝτεΜέο «Σαχαρασία»

Σάββατο 17 Μαρτίου 2012, 10:00 έως 13:00.

Φορτισμένα με οργόνη φασόλια της ποικιλίας mung (αριστερά) και φασόλια της ποικιλίας mung της ομάδας ελέγχου (δεξιά)

2ο μέρος: Νέα ερευνητικά ευρήματα που επιβεβαιώνουν τις ιατρικές-βιολογικές και φυσικοεπιστημονικές ανακαλύψεις του Βίλχελμ Ράιχ

Σάββατο 17 Μαρτίου 2012, 15:00 έως 18:00.

Για όσους ενδιαφέρονται μπορούν να έρθουν σε επαφή με τον Klaus Heimann, Dipl. Päd. Reichenbachstr. 26, 80469 München, klausheimann@gmail.com versus Control Group (right) ή το Εργαστήριο Βιοφυσικής Έρευνας της Οργόνης στο Όρεγκον, Η.Π.Α., με τον Theo Campbell, info@orgonelab.org

Ο Δρ. Τζέιμς ΝτεΜέο είναι ένας από τους επιστήμονες που έχουν διεξάγει πειραματικές έρευνες για το έργο του Βίλχελμ Ράιχ κι έχουν επαληθεύσει πολλές από τις ανακαλύψεις του. Έχει συγγράψει βιβλία και άρθρα όπως η «Σαχαρασία», το «Εγχειρίδιο Συσσωρευτή Οργόνης» (έχει εκδοθεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Κοροτζή, 1989) και είναι εκδότης του περιοδικού «Παλμός του Πλανήτη», που περιλαμβάνουν το «Σημειωματάριο του Αιρετικού» και το «Περί Βίλχελμ Ράιχ και Οργονομίας». Επίσης είναι συνεκδότης του γερμανικού περιοδικού «Nach Reich: Neue Forschungen zur Orgonomie».  
Ο Τζέιμς ΝτεΜέο έχει κάνει φυσικές και περιβαλλοντικές/κοινωνικές σπουδές στο Διεθνές Πανεπιστήμιο της Φλόριντα και το Πανεπιστήμιο του Κάνσας, απ’ όπου απέκτησε τον διδακτορικό του τίτλο. Εκεί έκανε μεταπτυχιακή φυσικοεπιστημονική έρευνα με αντικείμενο ειδικά τις αμφιλεγόμενες επιστημονικές ανακαλύψεις του Βίλχελμ Ράιχ, υποβάλλοντας τες σε εξαντλητικούς πειραματικούς ελέγχους, οι οποίοι επιβεβαίωσαν τα αρχικά ευρήματα του Ράιχ.
Ο Δρ. ΝεΜέο έχει διεξάγει έρευνες πεδίου στις άγονες περιοχές των νοτιοδυτικών πολιτειών των Η.Π.Α., της Αιγύπτου, του Ισραήλ, της υποσαχάριας Ερυθραίας και της Ναμίμπια στην Αφρική. Υπηρέτησε ως καθηγητής στο τμήμα Γεωγραφίας του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Ιλινόις και του Πανεπιστημίου του Μαϊάμι..
Εκτός από τις έρευνές του στην Οργονομία, είναι γνωστός για τις  εργασίες του σχετικά με τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (ηλιακή και αιολική ενέργεια), την ιστορική και θεωρητική εργασία του σε αμφιλεγόμενα επιστημονικά ζητήματα, όπως της ύπαρξης του κοσμικού αιθέρα, της ύπαρξης μιας πρώιμης ειρηνικής περιόδου στην ανθρώπινη προϊστορία καθώς και τις επισκέψεις άλλων λαών  στο Νέο Κόσμο πριν την εποχή του Κολόμβου. Είναι μέλος της Εταιρείας Επιστημονικής Αναζήτησης, της Εταιρείας Άγονων Περιοχών, της Αμερικάνικης Μετεωρολογικής Κοινωνίας, της Συμμαχίας Φυσικής Φιλοσοφίας και της Διεθνούς Εταιρείας για τη Μελέτη Λεπτής Ενέργειας και Ενεργειακής Ιατρικής. Είναι Διευθυντής του Εργαστηρίου Έρευνας της Βιοφυσικής της Οργόνης (Ε.Ε.Β.Ο.), το οποίο ιδρύθηκε το 1989 και  σήμερα στεγάζεται σε εγκαταστάσεις που βρίσκονται σε μεγάλο υψόμετρο, στα βουνά Σισκύγιου κοντά στο Άσλαντ του Όρεγκον στις Η.Π.Α.
Πρόθεσή μου είναι να δημοσιευτεί και να γίνει ευρύτερα γνωστό στο ελληνικό κοινό  το σημαντικό επιστημονικό του έργο με μεταφράσεις των άρθρων του και  των δημοσιευμένων ερευνών του.
Posted in Γενικά, Επιστήμη, Επικαιρότητα, Κοινωνία, Σαχαρασία | Tagged | Σχολιάστε

Ελλάδα, Αμερική και η πεπατημένη προς τη δουλεία

«Αυτό ήταν ένα εντυπωσιακό μάθημα:

τα «κόμματα της ελευθερίας» ευδοκιμούσαν πάνω

στο έδαφος της ανημπόριας των μελών τους.»

Β. Ράιχ, «Άνθρωποι σε μπελάδες»

Μια πρόσφατη ανάρτηση στο μπλογκ του οργονομιστή ψυχίατρου Τσαρλς Κόνια επαναφέρει σε συζήτηση τη βαθιά κρίση που περνάει αυτήν την εποχή η χώρα του , η οποία κινδυνεύει να μετατραπεί σ’ ένα είδος κομμουνιστικού κράτους από την ψευδοφιλελεύθερη πολιτική του Ομπάμα. Αν ψάξει κάποιος καλύτερα τα (μακρο)οικονομικά στοιχεία αυτής της χώρας και της δικής μας θα δει ότι δεν απέχει και πολύ η Αμερική να καταντήσει Ελλάδα! Από τη διακυβέρνηση του Ομπάμα μάλιστα η πορεία των δυο χωρών μοιάζει συγκλίνουσα. Για παράδειγμα και οι δυο αντιμετωπίζουν τεράστιο δημόσιο χρέος (μεγάλο μέρος του οποίου είναι εξωτερικό χρέος), μεγάλο δημοσιονομικό έλλειμμα και υψηλές κρατικές δαπάνες που αγγίζουν το 40% (στην Ελλάδα φυσικά το ξεπερνούν) ως ποσοστό του Α.Ε.Π. Η πολιτική του Ομπάμα, ο οποίος μάλιστα κατηγορούσε πριν λίγο καιρό τους Ρεπουμπλικάνους ότι η πολιτική τους θα βλάψει την αμερικάνικη οικονομία, όπως προείπαμε, έχει μεγεθύνει αυτές τις θλιβερές ομοιότητες. Ο σοσιαλιστής Ομπάμα προφανώς ακολουθεί τα βήματα της κρατικιστικής ελληνικής πολιτικής τάξης, η οποία από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους έχει εκμεταλλευτεί τη συγκινησιακή ασθένεια των πολιτών του προκειμένου να ισχυροποιήσει την εξουσία της και τα προνόμιά της πλασάροντας την ανέξοδη ικανοποίηση μυστικιστικών προσδοκιών.

Στην Ελλάδα, διαφεύγει από τους περισσότερους ότι η δυστυχία, η φτώχια και η πλήρης απαξίωση της αξίας της εργασίας, της εντιμότητας, του «επιχειρείν» κι εν γένει της προσπάθειας επήλθε ύστερα από τη διακυβέρνηση σοσιαλιστικών, πατερναλιστικών και κορπορατιστικών κυβερνήσεων που εφάρμοσαν εκτεταμένα προγράμματα κρατικοποιήσεων επιχειρήσεων (ακόμη και η δεξιά κυβέρνηση του Κων/νου Καραμανλή την περίοδο 1974-1979 έκανε κρατικοποιήσεις, με πρώτη και καλύτερη την Ολυμπιακή Αεροπορία!), πολιτικές άμεσης εξάρτησης και διαπλοκής συμφερόντων πολιτών και επιχειρήσεων από μια γραφειοκρατική, φαύλη και συγκεντρωτική πολιτική εξουσία, υπερδιογκωμένο δημόσιο τομέα (1.000.000 εργαζόμενοι στο στενό κι ευρύτερο δημόσιο τομέα εν συνόλω 4.000.000 εργαζομένων και περίπου 5.000.000 ενεργού οικονομικά πληθυσμού[1]), υψηλή φορολόγηση και υψηλά ποσοστά παραοικονομίας. Μια χώρα που κατέληξε τελευταία στην οικονομική ελευθερία και πρώτη στη διαφθορά μεταξύ των ανεπτυγμένων κρατών της Ευρώπης. Αντίθετα, στη χώρα μας που κυριαρχούν κοινωνικοπολιτικά οι σύγχρονοι αριστεροί φιλελεύθεροι, διασπείρεται συστηματικά η σύγχυση στο ανίδεο τμήμα του πληθυσμού ότι, η ευθύνη για το οικονομικό δράμα  και την εξαθλίωση που βιώνει βρίσκεται στην εφαρμογή (νέο)φιλελεύθερων πολιτικών και τη δήθεν «ελεύθερη αγορά». Φυσικά, αυτό είναι ένα ψέμα στην κυριολεξία καθώς στην Ελλάδα ποτέ δεν υπήρξε ελεύθερη αγορά κι ακόμη περισσότερο παράδοση νεοφιλελεύθερων πολιτικών.

Η αναζήτηση των πραγματικών αιτίων της κοινωνικής παθολογίας στην Ελλάδα, όπως εκφράζεται μέσα από την (δημοσιο) οικονομική κρίση (δημόσιου) χρέους, από τη συμβατική οικονομική και κοινωνιολογική σκέψη είναι καταδικασμένη να αποτύχει. Αγνοώντας τις θεμελιώδεις βιοφυσικές παραμέτρους της πραγματικής και μαζικής ασθένειας του θωρακισμένου ανθρώπινου είδους η μηχανιστική προσέγγιση των κοινωνικών επιστημόνων είναι περιορισμένη να αντιμετωπίζει ανεξήγητα φαινόμενα κοινωνικής παθολογίας με συμπτωματικό, αποσπασματικό και επιφανειακό  τρόπο, όντας προορισμένη να αποτυγχάνει οικτρά σε κάθε της προσπάθεια. Διάφοροι κοινωνικοί επιστήμονες επιστρατεύουν κάθε σόφισμα και περίπλοκη επιχειρηματολογία, για παράδειγμα, όταν πρέπει να απαντήσουν στο ακόλουθο ερώτημα: Γιατί παρ’ όλη τη συσσώρευση γνώσεων, πλούτου, εκπληκτική άνοδο του βιοτικού επιπέδου στις σημερινές κοινωνίες, εξάπλωση της δημοκρατίας κ.λπ. κ.λπ. ο σημερινός άνθρωπος παραμένει το ίδιο, αν όχι περισσότερο, δυστυχής κι ο κόσμος εξακολουθεί να είναι γεμάτος βία, θρησκευτικό φανατισμό, φυλετικό μίσος, σεξουαλική καταπίεση και πορνογραφία, ναρκωτικά σε όλο και νεαρότερη ηλικία, ψυχικές ασθένειες κι εν γένει γεμάτος από κάθε είδους ανθρώπινη αθλιότητα;

Η περίπτωση της Αμερικής και του καινοφανούς κινήματος «Καταλάβατε τη Γουόλ Στριτ» (ένα κίνημα που διεγείρει τους νέους στον κόσμο λόγω του αντικομφορμιστικού και διεκδικητικού χαρακτήρα του) είναι χαρακτηριστική για έναν ουσιαστικό λόγο, ωστόσο: γιατί εκδηλώνεται σε μια χώρα που αντικειμενικά η ευκαιρία για εργασία και επιτυχία είναι εφικτή για όποιον έχει πραγματικά την επιθυμία να καταβάλλει την αντίστοιχη προσπάθεια. Το βασικό υπόστρωμα, ωστόσο, πίσω από τέτοιες εκδηλώσεις είναι η διαταραγμένη ικανότητα αυτών των (νεαρών, ως επί το πλείστον) ανθρώπων να εργαστούν (που φτάνει, μερικές φορές, στην αδυναμία ακόμη και να εκφραστούν με μια στοιχειώδη λεκτική συνοχή) και να καταστούν υπεύθυνοι για την οικονομική τους επιβίωση. Οι  παραβατικές εκδηλώσεις αυτών των ανθρώπων,

η παιδιάστικη κι ανεύθυνη συμπεριφορά τους,

η παράλογη

και φασίζουσα νοοτροπία τους

ο ψυχοπαθητικός

και παρανοϊκός τους χαρακτήρας

είναι εμφανείς ποικιλοτρόπως.

Ωστόσο, ένας ψευδοφιλελεύθερος, όπως ο Ομπάμα, ο οποίος δεν έχει ποτέ του ασχοληθεί με μια εποικοδομητική εργασία παρά μόνο με πολιτικό ακτιβισμό, σκορπώντας σύγχυση γύρω από την πραγματική ποιότητα αυτών των ανθρώπων και σε μια καταφανή προσπάθεια να εκμεταλλευτεί τις ανατρεπτικές τους επιθυμίες, δήλωσε ότι κατά κάποιο τρόπο μοιάζουν με τους διαδηλωτές του Tea Party!

Ο Ράιχ είχε αναφερθεί αναλυτικά στο έργο του «Η Λειτουργία του Οργασμού» σε αυτή τη σύγκρουση που βιώνουν οι νευρωτικοί κατά την εκτέλεση της εργασίας τους. Η εργασία γι’ αυτούς εκτελείται με μηχανικό, καταναγκαστικό και βαρετό τρόπο. Η εργασία ουσιαστικά είναι μη ευχάριστη. Η συνέπεια είναι η εργασία να είναι αντιδραστική, άχαρη εργασία ή το νευρωτικό άτομο να καταφεύγει σε διαμαρτυρίες και αποφυγή του καθήκοντος. Αυτό ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με ασθενείς του Ράιχ που έφταναν στη γενετησιότητα και στους οποίους η εργασία και η σεξουαλικότητα βιώνονταν με πληρότητα και χωρίς αντίθεση. «Τα αντίστοιχα ενδιαφέροντα (τους) ήταν σαφή και συγκεντρωμένα και διέπονταν από ένα αίσθημα ικανότητας και μια ικανότητα για υποταγή.» Η αλληλεξαρτώμενη δυναμική των δυο ορμών (σεξουαλικότητα κι εργασία) που έχουν κοινή βιολογική βάση (και οι οποίες είναι έντονα διαταραγμένες στους θωρακισμένους ανθρώπους) απεικονίζεται στο παρακάτω διάγραμμα που υπάρχει στο βιβλίο του Ράιχ  «Η λειτουργία του οργασμού» (σελ. 207 ελληνικής έκδοσης, εκδ. «Δίδυμοι», 1979).

Από τη μια μεριά, η συγκινησιακή ασθένεια των ανθρώπων (η συστηματική στάση τους να το «βάζουν στα πόδια» από τους ίδιους τους εαυτούς τους, τη δουλειά τους, το σύντροφό τους, τα παιδιά τους κ.ο.κ.) και η πραγματικά λοιμώδης φύση της συγκινησιακής πανούκλας των πραματευτάδων της ελευθερίας που αποτελούν  μια λειτουργική μεταβλητή και από την άλλη, ο κεντρικός σχεδιασμός της κοινωνίας («κοινωνική θωράκιση»)  αποτελούν τις συζευγμένες μεταβλητές που οδηγούν στην εγκαθίδρυση σοσιαλιστικών καθεστώτων και την επανεμφάνιση της δουλείας με σύγχρονο πρόσωπο, την οποία είχε περιγράψει γλαφυρά ο Φ. Χάγιεκ στο ομώνυμο έργο του. Κοινή λειτουργική αρχή αποτελούν οι σύγχρονοι αριστεροί φιλελεύθεροι και ψευδοφιλελεύθεροι που κυριολεκτικά ακμάζουν μέσα σε συνθήκες κοινωνικής αναστάτωσης όπου η συγκινησιακή πανούκλα έρχεται στο προσκήνιο. Μια τέτοια χαρακτηριστική περίπτωση, αναφορικά με το κίνημα Occupy Wall Street είναι η ακτιβίστρια Lisa Fithian, η οποία αποκαλύπτει τον πραγματικό ρόλο της λέγοντας ότι «όταν με ρωτάνε τι κάνω, λέω ότι δημιουργώ κρίσεις, γιατί η κρίση είναι το σημείο από το οποίο μπορεί να ξεκινήσει η αλλαγή». Ενδιαφέρουσα άποψη για ανθρώπους που εμπνέονται από τα ψευδολογήματα της Ναόμι Κλάιν και τo  «δόγμα του σοκ» της. Δείτε το παρακάτω κατατοπιστικό βίντεο.

Η λειτουργική σχέση που παριστά τον εκφυλισμό της κοινωνίας και την αναδιοργάνωσή της σε κατώτερο στάδιο (μέσω του κεντρικού ελέγχου) χάριν της κατάληψης της εξουσίας από τους πραματευτάδες της ελευθερίας (σύγχρονοι αριστεροί φιλελεύθεροι και ψευδοφιλελεύθεροι) εκφράζεται οργονομετρικά ως εξής (δες Κόνια, «Καρκίνος και Κομμουνισμός» ΙΙ, «The Journal of Orgonomy», τόμος 20, ν. 2, 1986):

 

Προφανώς, στις σημερινές συνθήκες που έχει καταρρεύσει η αυταρχική τάξη και ταυτόχρονα έχουν απελευθερωθεί οι καταστροφικές συγκινησιακές δυνάμεις των (θωρακισμένων) ατόμων ευδοκιμούν οι συγκινησιακά πανουκλιασμένοι χαρακτήρες, οι οποίοι στοχοποιούν κάποια κοινωνική ομάδα εμποδίζοντας την κατανόηση και την ορθολογική αντιμετώπιση των παθολογικών εκδηλώσεων που ευθύνονται πραγματικά για την κρίση, καταλήγοντας έτσι σε περαιτέρω κοινωνικό χάος.

Αν προσέξει κάποιος χωρίς ιδεολογικές παρωπίδες θα παρατηρήσει ότι το κοινωνικό χάος και ο εκφυλισμός των δυτικών κοινωνιών σήμερα είναι αποτέλεσμα αυτού που ο Βίλχελμ Ράιχ είχε ορίσει ως «συγκινησιακή πανούκλα», κύριος φορέας της οποίας είναι ο κοινωνικοπολιτικός χαρακτήρας του σύγχρονου αριστερού φιλελεύθερου και ψευδοφιλελεύθερου. Ας προσέξει κανείς, για παράδειγμα, στη χώρα μας τη δράση του κύριου (αλλά όχι μοναδικού) ψευδοφιλελεύθερου πολιτικού χώρου, του ΣΥΡΙΖΑ, με τις οφθαλμοφανώς αντικρουόμενες θέσεις του σε διάφορα θέματα (για παράδειγμα, μιλώντας για τη φτώχεια και την απώλεια εισοδήματος από τους εργαζόμενους αναφέρεται στην κοινωνική συνοχή την οποία ταυτόχρονα υπονομεύει π.χ. με την άσκηση πίεσης για μαζική νομιμοποίηση παράνομων οικονομικών μεταναστών κ.λπ.). Τέτοιοι τύποι δε θα φανερώσουν ποτέ ανοικτά τους σκοπούς τους ενώ θα προκαλούν μονίμως σύγχυση σχετικά με τις πράξεις τους (ας προσέξει κανείς ότι η απόρριψη των Μνημονίων από αυτούς δε συνοδεύεται ποτέ από σαφείς απαντήσεις για το τι θα γίνει ή θέλουν να γίνει την επόμενη μέρα). Όπως έλεγε ο Ράιχ «η συγκινησιακή πανούκλα μπορεί να κερδίζει μάζες, να κατακτά έθνη, να καταστρέφει πληθυσμούς – είναι όμως ανίκανη να προσφέρει έστω και ένα εποικοδομητικό μέτρο για τη βελτίωση της οικονομικής αθλιότητας.»

Όπως λέει ο Κόνια (ό.π.):

«Το δυναμικό για τον εκφυλισμό στον κόκκινο ή μαύρο φασισμό ενυπάρχει σε κάθε βιοπαθητικό άτομο. Ωστόσο, είναι μεγαλύτερο σε αυτούς που βρίσκονται αριστερά του κοινωνικοπολιτικού φάσματος και ιδιαίτερα στο σύγχρονο αριστερό φιλελεύθερο χαρακτήρα. Η απουσία επαφής με τον πυρήνα κάνει αυτόν τον τύπο χαρακτήρα ασταθή και πιθανό για παρεκτροπή στον κομμουνισμό. Σε αυτά τα άτομα, το διανοητικό προσωπείο του επιφανειακού στρώματος μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε προσποίηση άμυνας ενάντια στο δευτερογενές στρώμα».

Οι σοσιαλιστικές πολιτικές, χαρακτηριστικές πατερναλιστικών καθεστώτων που στη φύση τους είναι να εκδηλώνουν μια «προνοιακή» αντιμετώπιση των υπηκόων τους[2] ενώ παράλληλα αντιπαλεύουν οτιδήποτε εμπεριέχει την ατομική ευθύνη κι επιλογή, βασίζονται στο συστηματικά καλλιεργούμενο αίσθημα ανημπόριας των πολιτών. Η κολλεκτιβιστική τους νοοτροπία, ίδιον γνώρισμα των αριστερών ιδεολογιών[3], που προσποιείται ότι ενδιαφέρεται για το «κοινό» καλό συντρίβει στην κυριολεξία το άτομο και τις επιδιώξεις του που προέρχονται και στηρίζονται στις δικές του δυνάμεις και αποτελούν τη μόνη, πραγματική ελπίδα για την πρόοδο της κοινωνίας. Τα αναδιανεμητικά οικονομικά προγράμματά τους που δήθεν στοχεύουν σε μια «δικαιότερη» κατανομή του πλούτου στην ουσία εξοντώνουν τον πραγματικά παραγωγικό (ιδιωτικό) τομέα για να ευνοήσουν το αντιπαραγωγικό κοινωνικό τμήμα του πληθυσμού και ιδιαίτερα τους γραφειοκράτες, οι οποίοι συνιστούν  κάτω από τέτοιες συνθήκες την ανερχόμενη τάξη. Η συγκινησιακή πανούκλα επί τω έργω. Και σε αυτή τη χώρα, που αποτελεί το βασίλειό της, τα έχει καταφέρει καλά. Αλλά γι’ αυτό θα μιλήσουμε σε μια επόμενη ανάρτηση.


[1] Αξίζει να σημειωθεί ότι χώρες μεσογειακές και με ισχυρότερες οικονομίες όπως η Γαλλία με 65.350.000 κατοίκους και η Ισπανία με 46.000.000 κατοίκους έχουν περίπου 2.300.000 εργαζόμενους στο δημόσιο τομέα. Η Πορτογαλία, χώρα αντίστοιχη με τη δική μας, από πολλές απόψεις, διαθέτει 500.000 δημοσίους υπαλλήλους στο στενό δημόσιο τομέα. Η Ρωσία με 131 εκατομμύρια κατοίκους έχει 500.000 μόνο δημοσίους υπαλλήλους στο στενό δημόσιο τομέα! Στη Γερμανία των 82 εκατομμυρίων ανθρώπων, οι δημόσιοι υπάλληλοι μειώθηκαν από 6.7 εκατομμύρια το 1991 στα 4.6 εκατομμύρια το 2006, εκ των οποίων μόνο 1.7 εκατομμύριο εργάζεται στο στενό δημόσιο τομέα.
[2] Μη ξεχνάμε ότι η πρώτη εφαρμογή κοινωνικών πολιτικών πρόνοιας ιστορικά υπήρξε με τα αυταρχικά ισλαμικά χαλιφάτα και τη σοσιαλιστική ταυτότητα της πολιτικής και θρησκευτικής κοινότητας (ούμα) του Ισλάμ. Το σύγχρονο κράτος πρόνοιας εγκαθιδρύθηκε από το γερμανικό πατερναλιστικό καθεστώς του καγκελαρίου Βίσμαρκ.
[3] Ως τέτοιες θα μπορούσαν να θεωρηθούν ακόμη και οι εθνικοσοσιαλιστικές ιδεολογίες, οι οποίες παρά την εθνικιστική (κι όχι πατριωτική) διάστασή τους μοιράζονται την ίδια οικονομική και κοινωνική φιλοσοφία με τις αριστερές σοσιαλιστικές ή ακραίες αριστερές κομμουνιστικές κ.λπ.  Περισσότερα στο βιβλίο του Eric von Kuehnelt-Leddihn σχετικά με τον αριστερισμό.
Posted in Γενικά, Επικαιρότητα, Κοινωνία, Πολιτική, Συγκινησιακή Πανούκλα, Υγεία | Tagged , , | Σχολιάστε

Οι άσκοπες καισαρικές τομές: εικόνες από το μέλλον μιας χώρας

«Πότε να περιμένουμε ειρήνη; … Η ειρήνη θα ‘ρθει όταν δε θα υπάρχει πλέον φόνος στη μήτρα»

Ρόναλντ Μπότραλ, Βρετανός ποιητής

Πρόσφατα δημοσιεύτηκε μια είδηση για τις άσκοπες καισαρικές, η οποία, δυστυχώς, δεν αποτελεί καμία έκπληξη για όσους έχουν κάποια σχέση με το χώρο της μαιευτικής[1]. Ούτως ή άλλως, δεν είναι παρά μια ακόμη στο σωρό των δυσάρεστων, αποτροπιαστικών κι απογοητευτικών ειδήσεων σε μια χώρα που, όπως δείχνει, έχει ξεφύγει εδώ και καιρό προς την ατραπό της ολοκληρωτικής αποσύνθεσης[2].

Γέννηση με καισαρική. Η αγωνία και το σοκ είναι εμφανή.

Αλήθεια όμως, πόσοι σκέφτονται σοβαρά το τι κάνει μια χώρα που βρίσκεται στο χείλος της οικονομικής κατάρρευσης να έχει ταυτόχρονα τα πρωτεία στην κατανάλωση φαρμάκων (ακόμη και πριν την κρίση) και το μεγαλύτερο ποσοστό καισαρικών (επίσημα αναγνωρισμένα ως «άσκοπων») τομών μεταξύ των πολιτισμένων χωρών της Δύσης; Ποια είναι άραγε η κόκκινη κλωστή που συνδέει τη ραγδαία αύξηση των καισαρικών τομών στην Ελλάδα (από ένα επίσημο 13,6% το 1972 σ’ ένα αντίστοιχο 60,7% το 2009[3]!!!) με την απίστευτη επιδείνωση παράλληλα όλων των δημοσιονομικών δεικτών της ελληνικής Οικονομίας[4]; Καμία θα απαντήσει ο μηχανιστικός νους! Ή το πολύ-πολύ, στα πλαίσια της αγελαίας λογικής των αριστερών υπεύθυνα είναι τα φαύλα ιδιωτικά συμφέροντα που λειτουργούν ανεξέλεγκτα στην ελληνική κοινωνία[5]! Ο Μισέλ Οντάν (Michel Odent), αυτός ο σπουδαίος άνθρωπος και παγκοσμίου φήμης μαιευτήρας, αντίθετα από τη συνωμοσιολογική ή αγελαία λογική των πραματευτάδων της ελευθερίας θα μας έλεγε μάλλον ότι η αύξηση των καισαρικών δεν αποτελεί παρά αποτέλεσμα της χρόνιας, πολιτισμικά προερχόμενης και παγκόσμια επικρατούσας έλλειψης κατανόησης των αναγκών των επίτοκων γυναικών. Η προϋπόθεση για την επικράτησή της καισαρικής δεν είναι παρά το γεγονός ότι πλέον έχει καταστεί ασφαλής.

Γέννηση με καισαρική. Μόνο όσοι δε θέλουν δεν μπορούν να δουν την μεγάλη ένταση και το σοκ που δοκιμάζει το νεογέννητο βρέφος.

Όμως και πάλι, γιατί σε αυτήν τη χώρα έχουμε τα υψηλότερα ποσοστά παιδικής παχυσαρκίας σε ολόκληρη την Ευρώπη, το υψηλότερο ποσοστό καπνιστών, τα υψηλότερα ποσοστά καπνίσματος σε δημόσιους χώρους, καθώς και τα υψηλότερα ποσοστά παθητικού καπνίσματος στο οικογενειακό περιβάλλον στην Ευρώπη ενώ παράλληλα η Ελλάδα είναι πρώτη στα τροχαία ατυχήματα, στις εκτρώσεις και στη διαφθορά στην ίδια ήπειρο; Έχουν να κάνουν όλα τα παραπάνω με αμιγή οικονομικά πρότυπα ή συμφέροντα; Η αντίθετα αποτελούν επιμέρους εκδηλώσεις μιας χρόνιας κοινωνικής παθολογίας που έχει τις ρίζες της στη βιοπαθητική δομή των σύγχρονων Ελλήνων. Δεν έχει να κάνει σίγουρα μόνο με τα οικονομικά συμφέροντα! Τέτοια υπάρχουν και στην Ολλανδία, για παράδειγμα, αλλά το 30% περίπου των γεννήσεων γίνονται στο σπίτι με πλήρη ιατρική υποστήριξη από το κράτος. Εδώ, αντίθετα, ακόμη και στα δημόσια νοσοκομεία, το ποσοστό των καισαρικών τομών ανέρχεται στο 50%, όταν ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας θεωρεί απαραίτητο μόνο το 10-15%! Δεν έχει να κάνει φυσικά με το πολιτικό σύστημα, ούτε τα πολιτικά κόμματα εξουσίας αφού η απάθεια, η διαφθορά, η αποφυγή του ουσιώδους, η έλλειψη σεβασμού προς τη ζωή και εν ολίγοις η συγκινησιακή πανούκλα[6] εκτείνεται από το ένα άκρο της πολιτικής έως το άλλο. Εξάλλου, κανένα πολιτικό σύστημα δεν επιβιώνει χωρίς τη στήριξή του από τις ανθρώπινες μάζες. Γιατί είναι οι μάζες που με βάση τον κοινωνικοπολιτικό τους χαρακτήρα επιλέγουν και συμβάλλουν στον τύπο πολιτικής οργάνωσης της κοινωνίας. Η συγκινησιακή παθολογία των ανθρώπων, της πλατιάς μάζας των ανθρώπων που αναζητούν μονίμως «υπεύθυνους» πέρα από αυτούς, η οποία αποτελεί τη βασική αιτία των κοινωνικών προβλημάτων ποτέ δεν ανασύρεται στην επιφάνεια για σοβαρή έρευνα. Αποτελεί το κατάλληλο έδαφος όπου φυτρώνουν οι σπόροι για το σκότωμα της ζωής ήδη από τα πρώτα βήματά της και την αντικατάστασή της από το μηχανικό και άκαμπτο υποκατάστατό της.

Γέννηση με καισαρική. Πόσα από αυτά τα χέρια νιώθουν το δράμα και την αγωνία αυτού του βρέφους που βρίσκεται μακριά από τη θαλπωρή και την ασφάλεια της μητέρας του; Ο άνθρωπος συνειδητά ή ασυνείδητα μεταβάλλει την έμφυτη κληρονομιά του με άγνωστες συνέπειες για το μέλλον του.

Στην Ελλάδα, ο κυρίαρχος κοινωνικοπολιτικός χαρακτήρας, όπως έχει ειπωθεί αλλού, εντοπίζεται στα αριστερά του κοινωνικοπολιτικού φάσματος (σύγχρονος αριστερός φιλελεύθερος και ψευδοφιλελεύθερος). Όμως, και οι δυο πλευρές του κοινωνικοπολιτικού φάσματος (αριστερά και δεξιά) στην Ελλάδα έχουν διαδραματίσει διαχρονικά καθοριστικό ρόλο στην καλλιέργεια της εξάρτησης των πολιτών από τη συγκεντρωτική πολιτική εξουσία, της απουσίας ευθύνης και πρωτοβουλίας στην παραγωγή, στη γνώση και στις κοινωνικές σχέσεις, του αισθήματος καταπίεσης των θωρακισμένων ανθρώπων που προβάλλουν την ψυχολογική τους πίεση ή ανημπόρια σε κοινωνικό επίπεδο (οι «μη-έχοντες ενάντια στους έχοντες») δίνοντας έτσι ακόμη περισσότερη δύναμη στους πολιτικούς πραματευτάδες για να πουλούν τις συνταγές «σωτηρίας» τους[7]. Εντούτοις, σήμερα, με την κατάλυση της αυταρχικής κοινωνίας (στην Ελλάδα επήλθε τη δεκαετία του ’70), η συγκινησιακή πανούκλα επεκτάθηκε σε κάθε πλευρά της ζωής και με ταχύτατο ρυθμό! Το αίσθημα της ευθύνης, της λογοδοσίας, ο (έστω και αυταρχικός) σεβασμός στην κοινωνική τάξη και την αυθεντία, η ανταμοιβή της προσπάθειας, η τήρηση των κανόνων κ.λπ. διαλύθηκαν εντελώς όπου υπήρχαν και στον όποιο βαθμό υπήρχαν.

Ποιο είναι το μέλλον μιας τέτοιας κοινωνίας; Ποιο είναι το μέλλον της όταν αδιαφορεί για το μέλλον το παιδιών της είτε εισάγοντάς τα άσκοπα με τον πιο βίαιο τρόπο στον κόσμο μας είτε υποθηκεύοντας εγκληματικά το μέλλον τους μ’ ένα φρενήρη οικονομικό δανεισμό είτε δημιουργώντας ένα κοινωνικό πλαίσιο χωρίς τάξη και όρια (με ολοκληρωτική έλλειψη επαφής), αξιοκρατία, ευθύνη κι αξιοπρέπεια για να αναπτυχθούν και να μεγαλουργήσουν μέσα του; Ποιο είναι το μέλλον μιας κοινωνίας εντέλει που λειτουργεί σα να μην υπάρχει καθόλου μέλλον;

Θα πρέπει να αναρωτηθούμε: αν η πραγματική ελπίδα της ανθρωπότητας είναι τα παιδιά μας που έρχονται στον κόσμο, τα οποία φέρνουν μαζί τους αποκλειστικά και μόνο την αστρέβλωτη βιοενεργειακή τους κληρονομιά, γιατί εμείς δεν αφιερώνουμε ολοκληρωτικά τους εαυτούς μας στην προστασία τη δική τους αλλά και των μητέρων τους;

Ο τομέας της Έρευνας Πρωταρχικής Υγείας αν και σχετικά νέος μας έχει δώσει αρκετά στοιχεία που πλέον τεκμηριώνουν την ύπαρξη θετικής και στατιστικά ισχυρής συσχέτισης του τρόπου γέννησης τόσο με την υγεία του μωρού[8]  όσο και με την υγεία της μητέρας[9]. Αυτό επιδημιολογικά έχει πολύ μεγάλη σημασία. Πλέον πρόσφατες έρευνες δείχνουν την ύπαρξη στατιστικά σημαντικής συσχέτισης μεταξύ του τρόπου γέννησης και της συγκινησιακής επαφής της μητέρας με το βρέφος μετά τον τοκετό και της πιθανότητας θηλασμού, της έναρξης του θηλασμού, της ανάγκης μεγαλύτερης στήριξης για την έναρξη θηλασμού, του βάρους των νεογέννητων κατά τον πρώτο μήνα ζωής τους, που οφείλεται προφανώς στην καθυστέρηση της έκκρισης γάλακτος λόγω της ορμονικής ανάσχεσης από την καισαρική. Σημαντική συσχέτιση παρουσιάζεται επίσης στον τρόπο γέννησης ιδιαίτερα όσον αφορά την προγραμματισμένη καισαρική και τις αναπνευστικές διαταραχές του νεογέννητου και την παραμονή του σε μονάδες εντατικής νοσηλείας νεογνών (διπλάσια πιθανότητα) σε σχέση με τη γέννηση δια της κολπικής οδού αλλά και με την επείγουσα καισαρική. Τα στοιχεία είναι συντριπτικά.

Έρευνες ακόμη και για πιο ήπιες ή αποδεκτές παρεμβάσεις στη διαδικασία του τοκετού (όπως η επισκληρίδιος αναισθησία ή ηλεκτρονική παρακολούθηση του εμβρύου μέσω υπερήχων) έχουν δείξει το συσχετισμό τους με αρνητικές επιδράσεις τόσο για την επίτοκο όσο και το νεογέννητο[10].

Γέννα στο σπίτι. Όσοι γονείς ή επαγγελματίες υγείας με αντικείμενο τον τοκετό έχουν ζήσει τέτοιες στιγμές γνωρίζουν ότι είναι μοναδικές.

Ο Μισέλ Οντάν, στο έξοχο βιβλίο του «Καισαρική Τομή»[11], παρουσιάζει αρκετές έρευνες που συσχετίζουν τον τοκετό με καισαρική με την εμφάνιση άσθματος. Περιττό εδώ να αναφέρουμε ότι στην Ελλάδα έχουμε μια σημαντική αύξηση στην εμφάνιση παιδικού βρογχικού άσθματος την τελευταία 25ετία. Συσχέτιση υπάρχει και με τον αυτισμό αλλά κυρίως με την ικανότητα για αγάπη που συνδέεται κυρίως με την έκκριση των ενδορφινών, των ορμονών δηλαδή που αναστέλλονται μέσω της διαρκούς πολιτισμικής παρέμβασης (η οποία στη σύγχρονη πολιτισμένη κοινωνία μας έχει αποκτήσει ένα επιστημονικοτεχνικό προσωπείο) στη διαδικασία του τοκετού. Τα πράγματα, όπως υποστηρίζει ο Οντάν, άλλαξαν από τη στιγμή που «έγινε δεκτό το δικαίωμα επιλογής και μπήκαμε στην εποχή της απαίτησης για καισαρική τομή. Το νέο φαινόμενο να παρέχεται προγραμματισμένη καισαρική σε όποια γυναίκα τη ζητάει αναπτύχθηκε πρώτα στην Ιταλία και στι πιο μεγάλες από τις λατινοαμερικάνικες πόλεις και, στη συνέχεια, διαδόθηκε στον υπόλοιπο κόσμο»[12].

Το καλύτερο καλοσώρισμα!

Η γέννηση με καισαρική όμως (ιδιαίτερα η προγραμματισμένη) δεν έχει επίδραση μόνο στην ολική υγεία του παιδιού (ψυχική και σωματική) αλλά και στη συναισθηματική  κυρίως υγεία της μητέρας. Σύμφωνα με τον Π.Ο.Υ., οι καισαρικές συνδέονται με υψηλό κίνδυνο περιγεννητικών (μητρικών και νεογνικών) επιπλοκών και αυξημένες ιατροφαρμακευτικές δαπάνες (Hager, Daltveit, Hofoss, Nilsen, Kolaas, & Oian, 2004). Η σχέση μητέρας-βρέφους είναι τόσο στενή που η υγεία και η ικανοποίηση είναι μια κοινή υπόθεση των μοναδικά αλληλεξαρτώμενων αυτών μερών. Μια υπόμνηση ότι, όπως ανέφερε ο Βίλχελμ Ράιχ, η ζωντανή, ολοκληρωμένη, οργονοτική επαφή της μητέρας και του παιδιού είναι και θα είναι πάντοτε αναντικατάστατη.

Ένα χαρούμενο βρέφος που κοιτάζει τον κόσμο γύρω του. Η ανθρώπινη ελπίδα!

Υπάρχουν τόσο μεγάλες διαφορές μεταξύ των κρατών στη συχνότητα των καισαρικών, λέει ο Οντάν, που «δε θα χρειαστεί να περιμένουμε πολλές δεκαετίες πριν μπορέσουμε να συγκρίνουμε τάσεις στην εξέλιξη του κοινωνικού περιβάλλοντος. Πως θα εξελιχθεί η κολπικά γεννημένη ολλανδική κουλτούρα σε σύγκριση με την δια καισαρικής γεννημένη κουλτούρα της Βραζιλίας;… Οι ταξιδιώτες γνωρίζουν ήδη το τεράστιο πολιτιστικό χάος που υπάρχει, για παράδειγμα, μεταξύ Άμστερνταμ και Σάο Πάολο. Στο Άμστερνταμ μπορούμε να περπατήσουμε τις νύχτες. Θα ήταν, όμως, αυτοκτονία να κάνουμε το ίδιο στο Σάο Πάολο. Οποιοδήποτε συμπέρασμα, πάντως, θα ήταν πρόωρο».

Χωρίς αμφιβολία, ωστόσο, η ανθρώπινη εξέλιξη βρίσκεται σε σημείο καμπής. Για να επιβιώσει το ανθρώπινο είδος οφείλει να δώσει έγκαιρα τις πειστικές απαντήσεις στα τρία ερωτήματα που θέτει με χαρακτηριστικό τρόπο ο Μισέλ Οντάν: 1) Πως αναπτύσσεται η ικανότητα για αγάπη; 2) Ποιοι είναι οι σύνδεσμοι μεταξύ των πολλών μορφών της αγάπης; 3) Γιατί όλες οι κοινωνίες διαταράσσουν με τελετουργίες την πρώτη επαφή μητέρας και νεογέννητου; Τα παραπάνω ερωτήματα μας αναγκάζουν να επανατοποθετηθούμε απέναντι σε καθαρά φυσικές λειτουργίες, να αναγνωρίσουμε τις συναισθηματικές ανάγκες των εγκύων και των νεογέννητων και να δημιουργήσουμε το ευνοϊκό περιβάλλον για τη φυσική αυτορρύθμιση μητέρων και παιδιών. Να επανα-ανακαλύψουμε το κλειδί των οικουμενικών αναγκών των επίτοκων γυναικών που για αιώνες είναι καταπιεσμένες. Σχετικά δε με τις ωδίνες και τον τοκετό, όπως λέει ο Οντάν, θα πρέπει να ικανοποιούνται οι ανάγκες των θηλαστικών και να αφαιρεθεί ότι αφορά μόνο τον άνθρωπο και τον πολιτισμό του. Από άποψη φυσιολογίας αυτό σημαίνει να επικεντρωθούμε στο πιο δραστήριο μέρος του σώματος της επιτόκου και να αγνοηθεί το τμήμα του σώματός της (ο νεοφλοιός του εγκεφάλου) που αναστέλλει τη φυσιολογική διαδικασία της γέννας.

Σ’ έναν ιδεώδη κόσμο, η κύρια ασχολία των γιατρών και των άλλων επαγγελματιών υγείας που ασχολούνται με την προγεννητική φροντίδα θα έπρεπε να είναι να περιφρουρούν τη συναισθηματική κατάσταση των εγκύων. (Μισέλ Οντάν)

Οφείλουμε να αντλήσουμε κύρια από την σημαντική παρακαταθήκη των ανακαλύψεων και των ενοράσεων ενός εξαιρετικού και παραγνωρισμένου από το κατεστημένο επιστήμονα, του Βίλχελμ Ράιχ, που πρωτοπορώντας και στον τομέα της περιγεννητικής και μεταγεννητικής φροντίδας, είχε θέσει ως βασικό στόχο την προφύλαξη από τη συγκινησιακή και μυϊκή θωράκιση των νεογέννητων παιδιών.

«Δεν είμαστε παρά οι μεταφορικοί ιμάντες από ένα κακό παρελθόν σ’ ένα καλύτερο μέλλον. Δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να πούμε στα παιδιά μας πως να φτιάξουν το μέλλον τους, αφου αποδειχτήκαμε ακατάλληλοι να φτιάξουμε το δικό μας παρόν. Εκείνο που μπορούμε να κάνουμε, ωστόσο, είναι να πούμε στα παιδιά μας που και πως αποτύχαμε. Και μπορούμε να κάνουμε ότι είναι δυνατό, για να απομακρύνουμε τα εμπόδια που βρίσκονται στο δρόμο τους για να φτιάξουν ένα νέο, καλύτερο κόσμο για τον εαυτό τους…» (Βίλχελμ Ράιχ, απόσπασμα από το βιβλίο «Τα παιδιά του μέλλοντος»)

 Ο Οντάν στο τέλος του προαναφερόμενου βιβλίου του εύλογα αναρωτιέται – με δεδομένο ότι διαπιστώνεται η εξασθενημένη και κλονισμένη ικανότητα του σύγχρονου ανθρώπου για αγάπη – εάν μπορεί ένας υπερ-εγκεφαλικός homo sapiens να επιβιώσει χωρίς αγάπη, εάν μπορεί δηλαδή να επιβιώσει η ανθρωπότητα μετά την εμφάνιση της ασφαλούς καισαρικής. Είναι γνωστό πλέον ότι όσο μεγαλύτερη είναι η ανάγκη να αναπτύσσονται η επιθετικότητα και η ικανότητα καταστροφής της ζωής, τόσο περισσότερο διασπαστικές είναι οι τελετουργίες και οι πολιτισμικές πεποιθήσεις που περιβάλλουν την περίοδο γύρω από τη γέννηση. Ηθολόγοι, ψυχολόγοι και άλλοι επιστήμονες που έχουν διεξάγει διαπολιτισμικές έρευνες αυτό δείχνουν ξεκάθαρα. Υπάρχει μια λεπτή κόκκινη κλωστή που συνδέει τις διαταραχές της πρώτης επαφής μεταξύ μητέρας και μωρού από τη γέννηση και στα ποιοτικά χαρακτηριστικά της ατομικής συμπεριφοράς κατά την ενηλικίωση όσο και τον τύπο κοινωνικής οργάνωσης.

Εν κατακλείδι, εάν πρόκειται να μιλήσουμε για πραγματικά ανθρώπινο πολιτισμό, όπως έλεγε σοφά ο Β. Ράιχ, ο οποίος θα πρέπει να έχει ως πρώτη προτεραιότητα την ικανοποίηση των φυσικών αναγκών των παιδιών μπορούμε, λαμβάνοντας ξανά υπόψη μας την αρχική είδηση για τις άσκοπες καισαρικές, να καταλάβουμε πόσο πολύ η Ελλάδα απέχει από έναν τέτοιο πολιτισμό σήμερα και πόσο λίγο πραγματικά μας ενδιαφέρει κάτι τέτοιο από την πνιγηρή σιωπή που βασιλεύει γύρω μας.

ΠΡΩΤΑ ΑΠ’ ΟΛΑ, ΜΗΝ ΚΑΤΑΣΤΕΛΛΕΤΕ ΤΗ ΦΥΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝΤΑΙ ΑΝΤΙΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΕΝΟΡΜΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΝΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΑΛΟΥΝ ΚΑΤΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΑ. ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΟΣΟ ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΑ ΚΑΙ ΜΑΤΑΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΤΕ ΝΑ ΠΕΤΥΧΕΤΕ ΜΕ ΤΟΝ ΠΕΙΘΑΝΑΓΚΑΣΜΟ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΤΟ ΝΕΟΓΕΝΝΗΤΟ ΜΩΡΟ, ΕΤΟΙΜΟ ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕΙ. ΑΦΗΣΤΕ ΤΟ ΝΑ ΑΝΑΠΤΥΧΘΕΙ ΟΠΩΣ ΠΡΟΣΤΑΖΕΙ Η ΦΥΣΗ ΚΑΙ ΑΛΛΑΞΤΕ ΑΝΑΛΟΓΑ ΤΟΥΣ ΘΕΣΜΟΥΣ ΣΑΣ. (Βίλχελμ Ράιχ)

[1] Η παραπάνω είδηση δε μας φανερώνει το ποσοστό των προγραμματισμένων καισαρικών και των καισαρικών κατά τον τοκετό. Έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε ότι το ποσοστό των προγραμματισμένων καισαρικών στην Ελλάδα είναι συντριπτικά μεγαλύτερο από τις επείγουσες καισαρικές.
[2] Δυστυχώς σε αυτήν την αυτοκαταστροφική περιδίνηση δε βρίσκεται μόνο η Ελλάδα αλλά και πολλές χώρες του κόσμου, ιδιαίτερα οι ασιατικές. Στην Κίνα, η μια στις δυο γεννήσεις είναι με καισαρική.
[3] Σε συζήτησή μου μ’ ένα γυναικολόγο-μαιευτήρα μιας μεγάλης και γνωστής ιδιωτικής μαιευτικής κλινικής έγινε γνωστό ότι τα ποσοστά σε αυτήν αγγίζουν το 80%! Μπορούμε αυτά τα ποσοστά να τα συγκρίνουμε άνετα με την παγκόσμια «πρωταθλήτρια» των καισαρικών, τη Βραζιλία, όπου οι καισαρικές στα δημόσια νοσοκομεία ανέρχονται στο 38% ενώ στις ιδιωτικές κλινικές στο 80% και σε κάποιες ακόμη και το 100%.
[4] Διαβάστε για παράδειγμα το βιβλίο του Δημ. Στεργίου «Το πολιτικό δράμα της Ελλάδος 1981-2005» (εκδ. Παπαζήση, 2005) όπου παρουσιάζονται αναλυτικά τα στοιχεία της ραγδαίας επιδείνωσης της ελληνικής Οικονομίας τις τελευταίες 3 δεκαετίες.
[5] Προφανώς, σύμφωνα με τη μηχανιστική λογική τους, το μηδαμινό ποσοστό θηλασμού οφείλεται αποκλειστικά στα μαιευτήρια και στις εταιρείες εμπορίας βρεφικού γάλακτος. Το ίδιο άρθρο αναφέρει ότι στον έκτο μήνα θηλάζει μόνο το 0,9% όταν στις Η.Π.Α. θηλάζει το 12%. Σημειώνει ακόμη ότι κανένα δημόσιο ή ιδιωτικό νοσοκομείο «δεν έχει πιστοποιηθεί ως Baby Friendly Hospital, όταν η Τουρκία έχει πιστοποίηση για 150 κλινικές»!!!
[6] Ο όρος «συγκινησιακή πανούκλα» δε χρησιμοποιείται με μειωτικό ή μεταφορικό τρόπο. Συγκινησιακή Πανούκλα είναι μια χρόνια βιοπάθεια, η νεύρωση, που εκδηλώνεται με καταστροφικό τρόπο σε κοινωνικό επίπεδο. Είναι μια πραγματική ασθένεια και, μάλιστα, με λοιμώδη χαρακτηριστικά. Κάθε θωρακισμένος άνθρωπος είναι ευάλωτος και μπορεί να εκδηλώσει κάποια μορφή συγκινησιακής πανούκλας. Η βασική δυσκολία για να αναγνωριστεί η συγκινησιακή πανούκλα στις πραγματικές της διαστάσεις είναι ότι θα πρέπει για κάποιον να γίνει αντιληπτή – πρώτα απ’ όλα – στον ίδιο τον εαυτό του. Πολύ δύσκολα λοιπόν οι περισσότεροι παραδέχονται, έστω και σ’ ένα βαθμό, ότι είναι νευρωτικοί και άρρωστοι. Οτιδήποτε γίνεται, συνειδητά ή όχι, το οποίο διασπά ή καταστρέφει το φυσικό δεσμό μητέρας-βρέφους είναι ένα παράδειγμα συγκινησιακής πανούκλας.
[7] Μια έρευνα που περιγράφει με οικονομικούς όρους την εφαρμογή κεϋνσιανών οικονομικών πολιτικών ή γενικότερα κρατικιστικών, πατερναλιστικών παρεμβάσεων (σ’ ένα άλλο επίπεδο κοινωνικής λειτουργίας, παρέμβαση στη διαδικασία αυτορρύθμισης και καταστολή της ικανότητας αυτοοργάνωσης της κοινωνίας) στην Ελλάδα βρίσκεται στο βιβλίο των Γ. Μπήτρου – Α. Καραγιάννη «Δημιουργική Κρίση σε Δημοκρατία και Οικονομία με παράδειγμα τη σύγχρονη Ελλάδα» (εκδ. Παπαζήσης).
[8] π.χ. σύμφωνα με πολλές έρευνες που έχουν διεξαχθεί ένα μωρό που γεννιέται με καισαρική είναι πιο πιθανό να χρειαστεί ανάνηψη αμέσως μετά τη γέννηση, να παρουσιάσει αναπνευστικά προβλήματα, λοιμώξεις και μακροπρόθεσμα αλλεργική προδιάθεση, άσθμα κ.λπ.
[9] π.χ.  λόγω των μικρότερων στατιστικά πιθανοτήτων να θηλάσει η επίτοκος μητέρα κινδυνεύει περισσότερο από επιλόχειο κατάθλιψη, διαβήτη, υπέρταση, υπερλιπιδαιμία, οστεοπόρωση, καρκίνο μαστού, καρκίνο ωοθηκών και παχυσαρκία.
[10] π.χ. για την επίδραση στην επίτοκο ή τη γενικότερη διαδικασία του τοκετού της επισκληριδίου αναισθησίας: http://www.medicine.ox.ac.uk/bandolier/booth/painpag/Acutrev/labour/AP056.html, http://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1002/14651858.CD000331.pub2/abstract, http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC1702531/?tool=pmcentrez. Για την επίδραση της συχνής χρήσης υπερήχων για την παρακολούθηση του τοκετού τόσο στο νεογέννητο και στη μητέρα όσο και στην έκβαση του τοκετού: Newnham, J.P., Evans, S.F., Michael, C.A., Stanley, F.J., & Landau, L. I. (1993). Effects of Frequent Ultrasound During Pregnancy: A Randomized Controlled Trial.  The Lancet, 342(Oct.9), 887-891, Campbell, J.D., Elford, R.W. & Brant, R.F. (1993).  Case-Controlled Study of Prenatal Ultrasound Exposure in Children with Delayed Speech. Canadian Medical Association Journal, 149(10), 1435-1440, Devi, P.U., Suresh,  R., & Hande, M.P. (1995). Effect of fetal exposure to ultrasound on the behavior of the adult mouse. Radiat Res (QMP),  141(3), 314-7, Hande, M.P., & Devi, P.U. (1995). Teratogenic effects of repeated exposures to X-rays and/or ultrasound in mice. Neurotoxicol Teratol (NAT), 17(2), 179-88, Ewigman, B., Crane, J.P., Frigoletto, F.D., et al. Impact of prenatal ultrasound screening on perinatal outcome. N Engl J Med 1993 Sept 16;329:821-7, LeFevre, M., Bain, R., Ewigman, B., et al. A randomized trial of prenatal ultrasound screening: Impact on maternal management and outcome. Am J Obstet Gynecol 1993 Sept 15;169:483-9.
[11] Εκδόσεις «ΡΕΩ», 2005.
[12] Είναι ενδιαφέρον ότι, όπως γράφει στο βιβλίο του ο Οντάν, «σε μια έρευνα για την προτίμηση των μαιευτήρων, 31% των γυναικών μαιευτήρων στο Λονδίνο ισχυρίστηκαν ότι, ενώ είχαν τελειόμηνες φυσιολογικές εγκυμοσύνες, θα επέλεγαν προγραμματισμένο τοκετό με καισαρική. Παρόμοιες προτιμήσεις εκφράσθηκαν και από βορειοαμερικανούς μαιευτήρες, άνδρες και γυναίκες».
Posted in Επιστήμη, Επικαιρότητα, Κοινωνία, Πολιτική, Συγκινησιακή Πανούκλα, Υγεία | Σχολιάστε